door Els D'hollander | sep 1, 2024 | inspiratie, oorzaken
Je in zekere mate haasten is de dag van vandaag zowaar ‘normaal’. Niemand lijkt nog op te kijken wanneer je minstens 5 dingen tegelijkertijd doet. In tegendeel! Je wordt er veelal door ‘het systeem’ systematisch voor geprezen of beloond.
Los daarvan merk je ongetwijfeld ook op dat het aantal brillende mensen in ‘onze’ westerse maatschappij exuberant stijgt en met name ook het aantal brillende kinderen. En dan zien we nog niet eens de visuele beperkingen van al diegenen die lenzen dragen of gelaserd zijn. Zou het kunnen dat al die brillen, lenzen & lasik symptomen van een compleet ontwrichte samenleving zijn? Is er mogelijks een verband tussen haasten en het gezichtsvermogen?
Willens nillens tegen de klok leren meedraaien
Als kind voelde ik me dikwijls vreemd in de ‘grote mensenwereld’. Veel van het gedrag van ‘grote mensen’ begreep ik niet. Wat ik zag in hun uitstraling kwam vaak niet overeen met wat ze vertelden. Ik voelde me hierdoor geregeld niet veilig en overweldigd. Zeker ook op school!
Daar moest ik niet alleen erg veel dingen tegen de tijd doen, maar eveneens behoorlijk wat dingen die regelrecht tegen mijn natuur indruisten zoals een eeuwigheid stil zitten. Niet zomaar stil stillen, nee, nee, rechtop stil zitten op harde stoelen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat je het overgrote deel van de tijd moest zwijgen en soms gecontroleerd en mits het krijgen van toestemming mocht ‘spreken’. En als klap op de vuurpijl moest je vooral opletten & luisteren. Eindeloos opletten en luisteren naar het verhaal van de juf of ik dat nu interessant vond of niet.
Iets in mij werd daar erg verdrietig, boos & opstandig van, maar vooral enorm gefrustreerd en gestresseerd. Want ik zag geen uitweg uit die doffe schoolellende waar ik systematisch over mijn grenzen moest gaan, me moest forceren en moest meedraaien met een tempo dat niet bij me paste. Deed je niet mee, dan werd je zonder pardon gestraft of – godbetert! – ‘geshamed’ (vertaling: iemand beschamen). En wat wou ik graag een voorbeeld leerling zijn en kost wat kost straf vermijden.
Haasten wordt een gewoonte
Deze innerlijke verscheurdheid en uitzichtloosheid kon niet anders dan zich op de één of andere manier via mijn lichaam uiten want onze lichamen zijn zo eerlijk als goud. Ze kunnen niet liegen. Toen ik een jaar of 6 – 7 was kreeg ik dan ook mijn eerste brilletje. Meteen een behoorlijk sterk brilletje voor bijziendheid. Ik kon nu meedraaien met het tempo dat de juf – en bij uitbreiding de maatschappij – bepaalde. Hoe ik me voelde kon ik ‘dankzij’ het brilletje vakkundig negeren. Mijn voellichaam werd er als het ware door verdoofd.
Maar het brilletje deed nog meer… Het beïnvloedde op een subtiele manier ook mijn denken en het (ver)vormde – niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk! – de manier waarop ik de wereld zag en ervoer en hoe ik me gedroeg! Ik leerde door te gaan ook als mijn lichaam – in casu mijn ogen – aangaven dat het veel teveel was. Mijn ritme was niet belangrijk, voelen evenmin, maar doen, doen en nog ‘s doen des te meer.
Zo werd ik zonder het in de mot te hebben een professionele overpresteerder. Ik werd een krak in taakjes die ik toegewezen kreeg zo snel mogelijk uit te voeren en al met het volgende te beginnen zonder te pauzeren. Genieten of plezier beleven aan het volbrengen of het goed doen van iets ontging me t-o-t-a-a-l. Ik deed alles vanuit inspanning, met moeite en vanuit een beklemmende angst niet te voldoen aan wat van me verwacht werd of om niet genoeg te doen of om het niet snel genoeg te doen.
Ontwaken uit de ‘zich haasten valkuil’
Het heeft best erg lang geduurd eer ik me bewust werd hoe diepgeworteld deze gewoonte was geworden om me systematisch te haasten bij alles wat ik deed en om stelselmatig veel te veel hooi op mijn vork te nemen. Het is iets waar ik nog steeds behoorlijk waakzaam op mag zijn. Voor ik het goed en wel besef, ben ik mezelf weer aan het voorbij hollen, doe ik 13 dingen tegelijkertijd of staan er 25 tabbladen open op mijn pc.
Toen ik aanvankelijk met natuurlijk zien begon te experimenteren, was ik me helemaal niet bewust dat deze gewoonte om me te haasten ook een grote impact op mijn zicht had. Ik nam helemaal geen tijd om te kijken en was totaal niet aanwezig in het moment. Ik merkte op dat ik erg veel in het verleden vertoefde of over de toekomst piekerde.
Daarnaast kocht ik het ene boek na het andere en volgde de ene cursus na de andere… Krampachtig, zoals ik gewend was in het leven te staan. Ik was verbeten op zoek naar die ene oefening of die ene methode die me van mijn bijziendheid zou verlossen. Ik deed ‘de oefeningen’ als het ware mechanisch en beleefde er geen sikkepit plezier aan. Maar ik dacht wel dat ik de basistechnieken onder de knie had en toepaste.
Op haast militaristische wijze deed ik vlug vlug mijn ‘vision drills’ – als ik ze al deed – en verwachtte dan meteen resultaat. Na bv. wat palmen of zwaaien testte ik onmiddellijk of ik beter zag en meer van die dingen. Jaren heb ik in deze ‘loop’ vastgezeten. Ik gedroeg me als een kind dat tijdens een lange reis om de 5 minuten aan zijn ouders vraagt: ‘Zijn we er al?’. Geen wonder dat ik niet echt vooruit kwam.
Tijd om te kijken
In de loop van de tijd begon het me stilaan duidelijk te worden hoe dit patroon van haasten, me opgejaagd te voelen en doen, doen, doen mij en mijn zicht in de weg stond. Het was werkelijk telkens opnieuw mezelf en mijn gedrag observeren en me bewust worden dat ik die strenge juffrouw die ongeduldig met haar voet tikt en op mijn vingers staat te kijken, dat ik die zonder pardon de laan mag uitsturen. Ik mag die hardvochtige, autoritaire en meedogenloze lerares – die vooral alleen nog in mijn hoofd bestond – ‘deleten’ en zonder schaamte resoluut voor mijn eigen tempo en ritme kiezen.
Dat betekent concreet vrede vinden met mijn tragere ik, mezelf de tijd en ruimte geven om hier en nu aanwezig te zijn en geïnteresseerd te kijken en alle details en kleuren te verkennen. Of bij momenten zelfs schaamteloos te kiezen om helemaal niets te doen, te lummelen en de stemmen in mijn hoofd, die me dan willen laten geloven dat ik lui ben of een nietsnut, vriendelijk te bedanken. Waarom zou ik me haasten? Ik heb genoeg tijd om te zien wat er te zien valt op mijn tempo. Ik kies er voor om uit mijn hoofd te komen en mijn lichaam en mijn ogen te durven voelen. Ik weet wie ik ben en heb vrede met mezelf.
In welke mate voel jij je opgejaagd en welke impact heeft dit op je zicht? Deel het met ons in de comments hieronder.
Kom een dag ont-haasten en je eigen ritme en tempo vinden tijdens de 1 daagse retreats. HIER vind je alle info en de eerstkomende datum.
De blogs van Nancy L Neff inspireerden me bij het schrijven van deze blog.
Afbeelding van George Milton – Fotografie (pexels.com)
door Els D'hollander | aug 1, 2024 | hulpmiddelen, inspiratie, veel gestelde vragen, zotte oogyoga avonturen
Een belangrijke stap op je weg naar beter zicht is een minder sterke bril aanschaffen. Zo’n minder sterke bril is aan te raden wanneer de waas zonder je bril te overweldigend aanvoelt of wanneer je zonder je bril niet meer goed kan functioneren. Een minder sterke bril wordt ook een transitiebril of overgangsbril genoemd. Zo’n bril stelt je dan in staat om toch behoorlijk te functioneren terwijl je tegelijkertijd je ogen de ruimte geeft om opnieuw te leren ontspannen en bewegen.
Hoe bepaal je de sterkte van een minder sterke bril?
Het bepalen van de sterkte van een minder sterke bril hangt o.a. af of het gaat om een eenvoudige leesbril of om een bril om scherp in de verte te zien. Heb je een meer complexe visuele situatie dan kan het interessant zijn om je eerst goed te informeren – zie verderop in deze blog.
Eenvoudige leesbrillen hebben het voordeel dat je deze goedkoop in verschillende winkelketens vindt. Hierdoor kan je zelf gaan experimenteren met een brilletje van een kwart of een halve dioptrie minder dan je gebruikelijke leesbril.
Wanneer het gaat om een bril om scherp in de verte te zien, schaf er dan één aan waarmee je met beide ogen samen de 20/40 regel op de Snellen testkaart kan lezen. HIER kan je een officiële Snellen testkaart gratis downloaden. 20/40 is trouwens voldoende om auto te rijden. In deze blog lees je daar meer over.
Hou verder het aantal dioptrieën dat je vermindert gelijk voor beide ogen. Zo vermijd je dat er een verschil gecreëerd wordt tussen beide ogen of als er al een verschil in dioptrieën tussen beide ogen is, dat dit verschil groter wordt.
Ik herhaal 😉 Vermijd dat er een verschil in dioptrieën tussen je ogen ontstaat of dat het vergroot. We willen – op termijn – net beide ogen weer in balans brengen!
Naar de opticien voor een minder sterke bril
Afhankelijk van je situatie zal het al dan niet nodig zijn om langs te gaan bij de opticien om een minder sterke bril aan te schaffen. Misschien heb je ook een oogarts of optometrist nodig. Check deze video zodat je je goed voorbereid kan laten testen.
Heb je al wat ervaring met minder sterke brillen en heb je kennis van de technische aspecten dan kan je eventueel via online webwinkels een overgangsbril aanschaffen. Het scheelt behoorlijk in prijs.
In mijn praktijk hoor ik regelmatig dat een minder sterke bril aanschaffen vaak niet voor de hand liggend is en het nogal wat standvastigheid en doorzettingsvermogen vraagt. Soms word je ronduit betuttelend behandeld. Het is in vele gevallen een ‘oefening’ om op je strepen te leren staan. Dat is vaak voor mensen met sterkere brilglazen een uitdaging. Het pad naar beter zicht is immers op een dieper niveau in vele gevallen ook het pad naar waarachtig – in de zin van doorleefd – Innerlijk Leiderschap.
Ervaring van een klant ter inspiratie
Omwille van de specifieke visuele situatie van deze klant hadden we de aankoop van de verschillende brillen goed voorbereid. Deze klant wou naast een bril op sterkte, maar zonder cilinders, ook een minder sterke bril. Ze wist wat ze wou. Dit zijn haar ‘brillen-aankoop-perikelen’ ter inspiratie:
“Ik ben eerst bij een optiekzaak (zo’n keten, weet je wel) in een winkelcentrum langs geweest. tJa, die zijn goedkoop… Ik had eerder al vriendelijke verkoopsters gesproken, dus ik met goede moed daarheen. Maar toen de klant vóór mij vroeg of de cilinders wel nodig waren en de verkoopster daar categoriek ‘ja’ op antwoordde, wist ik al hoe laat het was.
Toen het mijn beurt was en ik vertelde dat ik van het voorschrift wilde afwijken, werd ik bestookt met vragen en argumenten. Het was eveneens werkelijk een probleem om haar aan het verstand te brengen dat ik naast de ‘gewone’ – maar een beetje aangepaste bril – ook nog een minder sterke bril wou. Er volgde een vergadering achter de schermen met de collega’s waaronder een verantwoordelijke of toch iemand die meer te zeggen had.
Ik kreeg een kleuterbehandeling…
Ze kwamen met 3 terug in de winkel met een soort ‘verdict’. Ik moest eerst een proefbril opzetten, maar er werd geweigerd te zeggen wat de sterkte was. ‘Of het om die cilinders ging’, vroeg ik. Effectief, het bleek over de cilinders te gaan en als ik die er echt uit wou dat dit dan duidelijk in mijn dossier moest staan en dat ik geen garantie had, enz. En dat ze zich baseren op hun theorieën, blabla. Ja, ik had namelijk in mijn poging de verkoopster mijn wensen duidelijk te maken gezegd dat ik een ‘alternatieve theorie’ volg.
Maar dat toontje, Els! Er werd gewoon over me heen gepraat! Ik had toen al zin om het daar voor bekeken te houden, maar goed, niet te snel iets opgeven, dacht ik. Zodoende gingen we dan uiteindelijk toch een ogentest met de proefbril doen.
In de testruimte kreeg ik nog wat argumenten van de verkoopster naar mijn hoofd geslingerd en dan als klap op de vuurpijl wou ze het licht uitdoen. Je weet wat ik toen vroeg, (red.: Kan het licht aanblijven, aub?) maar neen, dat ging niet. Ik insisteerde, maar de boze kleuterjuf zei tegen de weerbarstige kleuter dat áls we de test gingen doen, het dan zo zou verlopen zoals zij zei dat het moest!
Toen heb ik gezegd dat onze wegen toch te ver uit elkaar lagen en ben ik weg gegaan. De arrogantie, de betutteling en haar bazigheid, het was me teveel. Per slot van rekening, je komt als klant met een vraag en het is aan hun of ze er al dan niet aan willen of kunnen voldoen. Je hoeft je als klant eigenlijk ook helemaal niet te verantwoorden! Laat staan je zo te laten behandelen.
Ik twijfel eerlijk gezegd ook sterk aan de vakkennis van de verkoopster. Een uitspraak als ‘als het licht aan is, gaat uw pupil verwijden’ doet toch de wenkbrauwen fronsen. Ik hoorde haar ook zeggen ‘als je met één oog kijkt, ga je assimileren.’ Euh?! Bedoelde ze accommoderen? Maar wat heeft dat specifiek te maken met kijken met één oog? Men zegge het voort: laat je niet op zo’n manier behandelen, ga weg! Jij bent klant en als klant ben je nog altijd koning! Zoek tot dat je een opticien vindt die je met respect behandelt en vooral naar je luistert!
Het kan ook anders!
Na deze ervaring ben ik naar Optiek 33, een familiezaak, in de Hofstraat in Sint- Niklaas geweest. Dat was dag en nacht verschil. De man had van dr. Bates gehoord en heeft me prima geholpen. Hij was geduldig, respectvol, vriendelijk, … Zo hoor je behandeld te worden! Vertel het voort!”
Wat is jouw ervaring met een minder sterke bril aanschaffen? Heb jij een ‘dr. Bates en natuurlijk zien’ – vriendelijke oogarts, optometrist of opticien? Deel aub hieronder hun gegevens en jouw ervaring. Op deze manier help en inspireer je je medemens op het pad naar beter zicht.
Heb je een meer complexe visuele situatie of voel je je onzeker i.v.m. het afbouwen van je bril en het aanschaffen van een overgangsbril, dan kan je een individuele sessie overwegen. HIER vind je daar meer info over. Of doe mee met een 1 daagse retreat. Check HIER voor de eerstvolgende mogelijkheid.
Afbeelding van Wolfgang Kebsak via Pixabay
door Els D'hollander | mei 15, 2024 | inspiratie, oorzaken, poëzie
Dr. Bates wijdt in zijn boek ‘Perfect Sight Without Glasses’ een volledig hoofdstuk aan ‘Wat brillen ons aandoen’. Hij was niet bepaald een fan van brillen of lenzen. Uit onderzoek stelde hij namelijk vast het
volkomen normaal is dat ogen refractiefouten maken en dat de refractiefouten
nooit constant zijn. De meest voorkomende refractiefouten zijn bijziendheid, verziendheid en astigmatisme.
HIER kan je trouwens het boek van dr. Bates online lezen of een kopie gratis downloaden.
Brillen, bron van alle ellende?
Dr. Bates stelde eveneens vast dat wanneer er ingegrepen wordt door middel van het voorschrijven & dragen van een bril – of lenzen – ogen niet anders kunnen dan voortdurend de refractiefout aan te houden die ze anders niet voortdurend zouden handhaven. Het zijn met andere woorden brillen – en lenzen – die de refractiefouten bestendigen en blijvend creëren. Ze zijn eveneens medeoorzaak van het voortdurend afnemen van het gezichtsvermogen waardoor de meeste mensen systematisch een sterkere bril – of lenzen – nodig heeft.
Natuurlijke afkeer van brillen
Iedere brildrager zal dit beamen: wanneer je voor de eerste keer een nieuwe bril opzet, voelt dit zeer vreemd aan. Ik herinner me als de dag van gisteren dat ik alle muren krom zag – en niet zo’n beetje krom! – telkens ik als kind een sterkere bril kreeg. ‘Je ogen moeten er nog aan wennen.’ kreeg ik dan van de oogarts te horen. En effectief na een tijd pasten mijn ogen zich aan… aan een – in wezen – veel te sterke bril.
Ik was wat dat betreft een braaf, maar vooral bang kind. Bang om blind te worden. Want dat was wat de oogarts me had verteld dat er zou gebeuren als ik mijn bril niet constant zou opzetten. Het was in mijn proces naar beter zicht cruciaal om mezelf mijn goedgelovigheid, onschuld en onwetendheid te vergeven, maar ook in het reine te komen met de oogarts. Dat laatste was/is best een ding…
Volgens dr. Bates hebben ogen een natuurlijke afkeer van brillen. In zijn praktijk merkte hij dat patiënten dikwijls niet konden wennen aan de brilsterkte. Gelukkig die kinderen en volwassenen die een bril op hun neus en voor hun ogen niet kunnen verdragen en hem weigeren op te zetten.
Hoe het komt dat je vaak een
te sterke bril krijgt na een bezoek bij de oogarts, optometrist of opticien, leer je in
deze video. Je leert er ook hoe je je
het beste voorbereidt op een consultatie bij de oogarts, optometrist of opticien.
Een streepje brillenpoëzie
Dr. Bates is lang niet de enige oogarts of optometrist die ontdekte dat brillen niet het duurzame antwoord op visuele problemen zijn. In het boek van Thomas Quackenbush ‘Relearning to see’ is een veelzeggend gedicht opgenomen. Het werd in 1969 geschreven door Joseph K. Kennebeck, een optometrist met meer dan 50 jaar ervaring!
Tussen haakjes, Tom was mijn eerste ‘vision teacher’. Hij woonde toen nog in Nijmegen, maar ondertussen is hij al een hele tijd met pensioen en woont hij terug in de USA.
I have worn them so long,
Will my eyes ever be strong?
Time was when I
That light must be bright…
Too many are wearing glasses,
They put them on too soon;
For looks, for sight, for pain and strain,
They wear them night and noon.
I’ve done my best to tell the rest
That of glasses I would beware;
You’ll find it’s true, I’m telling you
Glasses will not get you there.
Het is me niet duidelijk of deze optometrist bekend was met het gedachtengoed van dr. Bates, maar gelukkig wij wel 🙂 Wat is jouw ervaring met nieuwe brillen? Deel het in de comments hieronder. Dankjewel.
Tot slot
Tijdens de 1 daagse retreats voor de ogen kan je je komen onderdompelen in een bad van natuurlijk zien. Want weten en kennis hebben van natuurlijk zien, is een eerste en belangrijke stap, maar het toepassen; brillen & lenzen afbouwen en waarachtig inzicht hebben in wat natuurlijk zien precies is, dat is vaak een struikelblok.
Check
HIER wanneer je aan de eerstkomende retreat kan deelnemen.
door Els D'hollander | feb 1, 2024 | inspiratie, oorzaken
De intentie waarmee je met natuurlijk zien start of bezig bent, wordt dikwijls over het hoofd gezien. Nochtans valt of staat je succes op weg naar beter zicht ermee. Het lijkt zo klaar als een klontje dat je intentie ‘terug beter willen zien’ is. En dat is het ook, maar tegelijk is dit één van de subtielere valkuilen in het land van waas. En je raadt het al… Ik ken deze valkuil bijzonder goed en heb er laaaang in vast gezeten. Zonder dat ik me er echt van bewust was.
Onze ‘fouten fixen’ mentaliteit
Zoals zovelen was ik eigenlijk – ondanks mijn ‘mooie’ intentie – toch ‘geheel ende volledig’ gefocust op wat ik allemaal niet zag en wou ik die waas weg. Ja, ik had een dagelijkse routine, maar ik deed ‘de oefeningen’ op een eerder mechanische wijze. En – als ik helemaal eerlijk met Mezelf was – vooral om zo snel mogelijk resultaat te zien. Of eerder… Direct verbetering van mijn zicht te eisen telkens ik iets voor mijn ogen had gedaan. Ik wou ze onbewust toch ‘fixen’. Ik was dan ook totaal geprogrammeerd in het mechanische wereldbeeld waarin alles wat in onze ogen fout of slecht is op één of andere manier gefixt wordt. Euh, wat zeg ik? Gefixt moet worden.
De ‘training’ om onze aandacht vooral te richten op wat fout is en zodoende verbeterd moet worden, begint al op zeer jonge leeftijd. Scholen bv. zijn daar erg goed in. Is het niet interessant om vast te stellen dat wanneer je nu bv. aan een rode pen denkt, er een zeer grote waarschijnlijkheid is dat je een rode pen haast automatisch associeert met: ‘fouten en moeten verbeteren.’
Deze zaadjes van dit mechanisch wereldbeeld die systematisch en consequent in ons denken gezaaid werden (en worden), groeiden willens nillens uit tot meestal onbewuste fundamenteel diep verankerde overtuigingen als daar zijn: ‘Ik ben niet goed zoals ik ben met de foutjes die ik maak. Ik moet ‘gefixt’ worden.’
Onze ogen als ‘klokkenluiders’
Ogen lijden enorm onder dit soort geloofsovertuigingen en laten dat op allerlei manieren zien. De waarheid is dat onze lichamen – in casu onze ogen – geen fouten maken! In tegendeel! Ze zijn bijzonder intelligent en wijs. Waas is met ander woorden geen foutje van onze ogen. Laat ik het nog ‘s herhalen 🙂 Er is echt niets mis met onze ogen! Ze laten je niet in de steek!
Ze hebben een hele goeie reden om te zien zoals ze zien, ook al is dat bv. wazig of dubbel of wat dan ook. Ze laten ons weten dat we onder chronische spanning staan al was het maar omdat we onbewust gaan geloven zijn dat we niet goed zijn zoals we zijn en moeten gefixt worden… Natuurlijk zien zal dan ook voor geen millimeter werken zolang we het vanuit die diepgewortelde ‘fixmentaliteit’ benaderen. Met natuurlijk zien willen we net het vertrouwen in het zelf genezend vermogen van onze lichamen en ogen voeden. In deze video ga ik hier nog wat dieper op in.
De intentie paradox
En zo komen we tot de ogenschijnlijke tegenstelling met betrekking tot de intentie waarmee je natuurlijk zien in je leven toepast: je doet het om beter te zien en tegelijkertijd kan het je waarachtig niets schelen wat het je oplevert want je hebt vrede met wat nu is. Dat is een ‘zuivere’ intentie. Inderdaad, dat is best ‘tricky’ – hahaha.
Wat kan helpen om je intentie ‘zuiverder’ te houden en als het ware ‘af te kicken’ van de ons opgedrongen ‘fixmentaliteit’, is om natuurlijk zien helemaal anders te benaderen. Je focus als het ware te verleggen. Je doet het bijvoorbeeld om goed voor Jezelf en je ogen te zorgen. Of eenvoudigweg voor het plezier of de ontspanning ervan. Wat als je ingesteldheid er één is van een nieuwsgierige onderzoeker? Enthousiast om met één of andere activiteit of spel voor je ogen te experimenteren en je te verwonderen over alle mogelijke resultaten. Alles wat zich aandient verwelkom je. Het mag er zijn. Kan je het verschil in benadering voelen?
Moraal van het ‘intentie verhaal’
Vraag je vanaf nu bij elke ‘oefening’, die je voor je ogen doet, af wat je intentie werkelijk is? ‘Waarom doe ik het? Wil ik ze toch ‘fixen’ of doe ik het voor het plezier? Gun ik mijn ogen een momentje van ontspanning? Durf ik hier en nu zomaar voor Mezelf kiezen?’
Wedden dat je ogen enthousiast reageren?! Met heldere flitsen of een ontspannen gevoel bijvoorbeeld. Laat het weten. Deel je ervaring met deze andere invalshoek hieronder in de ‘comments’. Dankjewel en veel plezier op je pad naar beter zicht.
Als je merkt dat je toch steeds weer in de ‘fixmentaliteit’ vervalt, kan je overwegen om een 1 op 1 sessie te boeken. We creëren dan de tijd & ruimte om samen verwonderd op onderzoek te gaan.
Foto van Dustin Humes op Unsplash
door Els D'hollander | dec 15, 2023 | dr. Bates activiteiten
Toen ik – jaren geleden – met natuurlijk zien startte, had ik een bloedhekel aan ‘de letterkaart’. Zelfs nog maar een glimp van dat ding zien, deed mijn adem stokken en mijn lichaam verkrampen. Ik werd er vaak ook letterlijk misselijk van en in bepaalde omstandigheden lokte de letterkaart zowaar een regelrechte paniekaanval uit. Fascinerend toch?! Hoe zo’n stukje wit papier met zwarte letters dergelijke reacties kan ontketenen!
Reality check
Maar ja… Naar zo’n letterkaart kijken, confronteerde me dan ook loeihard met de realiteit… Vanop de ‘geijkte’ afstand zag ik zelfs de grootste letter niet. Ik kon er niets van maken. Nada. Niente. Tipota. Mijn ogen waren toen zo gespannen dat ik – bij wijze van spreken – bijna met mijn neus tot aan de letterkaart kwam om die grootste letter te kunnen zien. En dat terwijl ‘normale mensen’ de kleinste lettertjes van diezelfde letterkaart vanop 6 meter zonder problemen scherp en helder konden zien.
Oooh, wat voelde ik me een mega grote mislukking! Ik, die gewend was zowat alles wat ik probeerde moeiteloos te kunnen, kon zoiets banaal als zien niet. De letterkaart ‘triggerde’ dan ook mijn grootste angsten, die van het niet te kunnen, niet goed genoeg te zijn, dom te zijn en uitgelachen te worden. Daaronder schuilde mijn angst om niet geliefd te zijn zoals ik ben door de mensen die mij het nauwst aan het hart lagen, mijn ouders en mijn moeder in het bijzonder. En het zat diep, heel diep.
Voelen is de sleutel
Het werd een lang en pittig proces om in het reine te komen met letterkaarten. Ik was namelijk bijzonder vernuftig in het omzeilen van het voelen wat die letterkaarten in mijn lichaam teweeg brachten. En laat dat nu net de sleutel zijn. De sensaties in je lijf voelen zonder oordeel. Als dat lukt, kan het behoorlijk snel gaan. Maar goed. Mijn weg was langzaam maar zeker 🙂
Uiteindelijk kon ik die negatieve geloofsovertuigingen, gevoelens & emoties die ik met letterkaarten associeerde meer en meer ontkoppelen of neutraliseren. Niet dat het mijn favoriete ‘tool’ werd of is. Maar ‘zeg nooit nooit’ – hahaha 🙂
Maak het jezelf gemakkelijk
Een belangrijke stap was de letterkaart te gebruiken op een afstand waarop ik enkele rijen kon lezen. Aanvankelijk kreeg ik dan te maken met stemmetjes in mijn hoofd die me wouden laten geloven dat ik een bedriegster was. Tot ik inzag hoe streng ik voor mezelf was. Een marathonloper die herstelt van een blessure aan zijn voet zal aanvankelijk toch ook kortere afstanden lopen, niet?!
Het werd me ook duidelijk dat gewoon ‘blind staren’ naar een letterkaart – zelfs op kortere afstand – en hopen dat de letters op magische wijze zouden uitklaren niet meteen een geniale strategie was.
Spelen met de letterkaart
Maar ik ontdekte dat als ik er een spel van maakte, de letters zomaar helderder werden. Eureka 🙂 Dit zijn enkele van de spelletjes die ik speel met de letterkaart. Misschien zit er ééntje tussen dat je aanspreekt?
- Ik sluit mijn ogen en laat de letterkaart in mijn verbeelding van links naar rechts springen. Of van boven naar onder. Ik focus daarbij op de beweging van de letterkaart, niet zozeer op de letters.
- Als ik naar de letterkaart kijk, blijf ik me ook bewust van de periferie en alles wat daar al dan niet in beweegt. Het liefst hang ik een letterkaart aan een venster op. Op deze manier heb ik een interessante periferie.
- Als ik naar de letterkaart kijk, stel ik mezelf de vraag of ik de letters zie bewegen (niet zozeer of ik de letters zie).
- Ik sluit mijn ogen en beeld me een pikzwarte poes in die in de letterkaart van letter naar letter springt of met haar of zijn staart rond de letters draait. Soms verstopt de pikzwarte poes zich achter een letter en zie ik enkel zijn of haar oortjes of een stukje staart 😉
- Als een rij te wazig is om de letters te onderscheiden, dan tel ik de wazige vlekjes en teken ik met mijn neuspenseel rond de contouren.
- Ik kies een letter en tel hoeveel keer ik deze letter op de letterkaart terug vind.
Een leuke variante op spelen met de letterkaart zijn woordzoekers. Welke woorden ontdek je in deze woordzoeker? De eerste 4 woorden waar je oog op valt, worden jouw persoonlijke mantra voor je ogen. Op deze website kan je je eigen woordzoeker maken. Wat dacht je om er één te maken met de goede kijkgewoontes?
De missie van meester Letterkaart
Net als juffrouw Waas – die je in deze blog beter kan leren kennen – is haar collega, meester Letterkaart, een eerlijk & toegewijd leraar. Hij vertelt me zonder pardon of ik ontspannen kijk of niet. Ik kan mezelf niet voor de gek houden dat ik kalm, ontspannen en gecentreerd ben – hoe graag ik dat ook doe – als mijn zicht wazig is! Dat is buiten meester Letterkaart gerekend – hahaha.
Hij doet dat niet zozeer om me een slecht gevoel te geven, maar eerder om me erop te wijzen dat ik behoefte heb aan zachtheid, veiligheid, ontspanning en vertrouwen. Zijn missie is om me zelfzorg, balans en zelfliefde bij te brengen en de wetenschap dat ik helemaal oké ben zoals ik hier en nu ben. Als ik dat zo bekijk, nou, dan wordt meester Letterkaart zowaar mijn bondgenoot. ‘Het kan verkeren’ zei Bredero 🙂
Wat is jouw ervaring met meester Letterkaart? Welke sensaties brengt hij in je lichaam teweeg? Hoe is je verhouding met hem? Deel het hieronder. Dankjewel
Ondersteuning nodig met het verbeteren van je relatie met meester Letterkaart? Dan kan je een persoonlijke sessie overwegen.
Voor deze blog werd ik geïnspireerd door Nancy L. Neff coaching and healing
door Els D'hollander | nov 1, 2023 | boeken, inspiratie, oorzaken
‘Waarom zou ik in hemelsnaam vrienden worden met ‘de waas’? Ik wil er juist vanaf! Waas is eerder ‘mijn vijand’ die me – nota bene – flink saboteert in mijn doen en laten! Ik baal er van! Hoe sneller die waas verdwijnt, hoe beter!’
Ik heb werkelijk errug lang in deze ‘loop’ of valkuil vastgezeten. Ik zag echt niet waarom vrienden worden met de waas zo belangrijk was. Nog minder snapte ik wat dat dan precies inhield. Was vrienden worden met de waas, dan niet ‘gewoon’ mijn bril afzetten en wazig zien?
What you resist, persists
Wat ik niet doorhad, was dat ik helemaal geen vrede had met ‘de waas’, maar juist (onbewust) errug veel weerstand tegen de waas had. En … what you resist, persists! Alles waar je je tegen verzet, dat blijft hardnekkig aanwezig. En wordt vaak ook erger!
Zo palmde ik niet voor het plezier van het palmen of om mijn ogen even te ontspannen. Nee, nee, wanneer ik palmde, verwachtte ik – nee, eiste ik – op een soort passief agressieve manier resultaat! In de zin van ‘Als… dan…’. Regelrechte manipulatie dus – hahaha. Daar trapt juffrouw Waas – wat verderop leer je haar kennen – absoluut niet in 😉
Ik zat onbewust goed vast in een zeer yange, dwangmatige manier van ‘zijn’. Voor wat hoort wat, no pain no gain, nu onmiddellijk resultaat willen, blijven proberen, doen, doen, doen en als ik faalde nog beter mijn best doen. Niet verwonderlijk in onze extreem yang georiënteerde maatschappij trouwens.
Mijn ‘natuurlijk zien routine’ was dan ook geen succes. In deze video leg ik verder uit wat er aan de hand is als oogyoga, de dr. Batesmethode en natuurlijk zien niet werken.
Waarom zie ik waas?
Daarnaast zijn we ook zo gewend om dat wat ons niet bevalt of past te negeren, te elimineren, weg te lachen, weg te snijden, te minimaliseren, kortom te ‘cancellen‘. We doen er van alles mee behalve er verantwoordelijkheid voor nemen.
Zo ook met waas. Waas komt altijd ongelegen. We hebben er geen tijd voor. En met brillen of lenzen maken we snel komaf met de waas. Ook lasik doet dat, op een nog dieper niveau! Het symptoom is dan ogenschijnlijk ‘weg’, maar de oorzaak is er nog steeds.
In het natuurlijk zien gedachtengoed is waas net als pijn een ‘feedback loop’ van ons lichaam. Waas laat ons weten hoe het met ons visueel systeem gesteld is. Haast automatisch verwensen we ‘de waas’. Maar wat als we onze kijk op waas veranderen en hem als boodschapper zien? Interessant toch?!
Dr. Bates ontdekte dat de oorsprong van om het even welke zichtafwijking een gedachte is, een ‘verkeerde’ of stressvolle gedachte meer bepaald. Een ‘verkeerde’ gedachte over wie we werkelijk zijn of een stressvolle gedachte over onze relatie met de ander & de wereld. Een gevolg daarvan is dat we letterlijk of figuurlijk gaan staren. En staren geeft altijd wazig zicht.
Vrienden worden met de waas
In haar boek ‘Natuurlijk zien en de Batesmethode’ stelt Saskia Naber voor om de waas als een lerares te zien en haar een naam te geven: juf of juffrouw Waas bijvoorbeeld. Juf Waas is tijdelijk in je leven aanwezig en nodigt je uit om voor Jezelf te kiezen, zachter voor Jezelf te zijn en beter voor Jezelf te zorgen. Ze wil je ook graag leren om in haar aanwezigheid helemaal te ontspannen. Als je dat kan, verdwijnt ze vanzelf.
Juffrouw Waas is trouwens erg toegewijd aan de haar opgedragen taak en wijkt niet! Ze kan hierdoor ogenschijnlijk als een harde meedogenloze tante over komen. Of spiegelt ze ons in dat geval enkel hoe hard en meedogenloos we voor Onszelf zijn? Ja, de lessen van juffrouw Waas kunnen beslist pittig zijn en je kan er een hele kluif aan hebben.
Moraal van het verhaal
De ‘clou’ is dus om helemaal vrede te hebben met de waas; om de waas niet weg te willen, maar hem te verwelkomen! Want op de korrel beschouwt is er geen scherp en helder zicht zonder waas. Waas en helder zicht zijn als 2 kanten van dezelfde medaille.
Wist je trouwens dat mensen met zogenaamd goed zicht ook regelmatig wazig zien? Het verschil is dat ze er niet zo heel veel aandacht aan besteden omdat ze (onbewust) weten dat ze goed zien. Punt. Ze twijfelen daar niet aan en blijven ontspannen bij het verschijnen van de waas.
Vergemakkelijkt juf Waas het vrienden worden met de waas voor je? Wat voel je als juf Waas in de buurt is? Welke emoties ervaar je in het bijzijn van juffrouw Waas? Welke sensaties in je lijf voel je als juf Waas ten tonele verschijnt? Deel je ervaringen en plaats een reactie hieronder. Dankjewel!
Ondersteuning nodig in het doorbreken van bepaalde patronen of het tackelen van je weerstand tegen juffrouw Waas? Dan kan je een persoonlijke sessie overwegen.
Image by tirachard on Freepik
door Els D'hollander | aug 31, 2023 | inspiratie, zotte oogyoga avonturen
In een VORIGE blog had ik het over hoe weerstand een veel voorkomende ‘roadblock’ op het pad naar beter zicht is. Je bewust worden van de manieren waarop weerstand zich toont, is een eerste stap om deze wegversperring op te ruimen. Als je vervolgens de angsten die er achter liggen herkenning geeft, transformeer je die weerstand in ‘no time’.
Hoe dat precies in zijn werk gaat, illustreer ik in deze blog graag aan de hand van een passage uit mijn ogendagboek waar ik op een bepaald moment nogal wat weerstand ondervond en hoe ik daarmee om ging. Ontdek hoe het bij tijden zelfs ronduit wonderbaarlijk was!
“Ik had om 11u een afspraak met een traumatherapeute. Het was ongeveer een uurtje tot daar. Ik verwachtte weinig verkeer omdat het vakantie was, maar ik vertrok toch een uur en een kwart op voorhand. Kwestie van goed op tijd te zijn en nog wat te kunnen ‘chillen’ voor de sessie. Alles onder controle dus – hahaha.
De avond ervoor had ik ook al even de route gecheckt en ik wist ongeveer hoe ik moest rijden. In het dorp zelf zou ik de Garmin – de gps – opzetten. Dat was het plan. Ja, ik had me goed voorbereid, maar toch voelde ik me zenuwachtig. Een combinatie van me bewust zijn dat de sessie wel ’s één en ander zou kunnen beroeren, de angst om me kwetsbaar op te stellen én de angst voor het onbekende. Ik wist dat we dingen gingen opruimen die ik heeeeel lang niet onder ogen had durven zien. Bijgevolg was ik alert dat weerstand wel ’s een slag kon slaan.
Enfin, ik was nog maar net goed en wel vertrokken en door een onoplettendheid miste ik de straat om naar de autosnelweg te rijden. ‘Hahaha’, dacht ik, ‘Wonderbaarlijk. Daar is ‘mijn’ weerstand al.’ Ik keerde me om en reed vrolijk verder. Maar enkele kilometers verderop miste ik zowaar de oprit van de autostrade! Dit was nota bene een weg die ik al minstens 1000 keer gereden had, bij wijze van spreken. Het was niet dat ik die weg of oprit niet kende. Maar ‘plots’ overviel me een twijfel waardoor ik die oprit miste!
Bijgevolg moest ik helemaal omrijden om op de snelweg te komen. Ik kon er nog om lachen, maar ‘t was toch al wat minder – hahaha. Ik was onder de indruk dat ‘mijn’ weerstand toch groter bleek dan ik ingeschat had. Ondertussen zag ik de tijd tikken en stemmetjes in mijn hoofd deden hun eerste offensief.
Maar de moraal was nog relatief hoog en ik wist die snode stemmen te counteren. Ik had immers voldoende tijd ingecalculeerd. Huppa, de snelweg op en volle gas richting traumatherapeute. Zoals verwacht ging het vlotjes op de Antwerpse ring. Maar ‘Meneer Twijfel’ had besloten zich niet zomaar over te geven. Nee, nee. Hij begon in mijn hoofd tweespalt te creëren: ‘Els, het is de E313 die je moet nemen. Nee, het is de E34. De E313! Zeker weten. Of toch de E34?’. En dat ging zo maar door.
Kwam er nog een stem tussen die ingehuurd was om me een schuldgevoel aan te praten: ‘Je had je toch beter moeten voorbereiden, hé Els. Waarom heb je de route gisterenavond nu niet opgeschreven? Dan had je dit nu niet voor. Zet je gps op. Allez, zet die op. Waarom wil je nu per se zonder gps rijden? Doe ’s normaal. Waarom maak je het jezelf zo moeilijk? ’
Maar het was net iets te laat om met die gps te beginnen prutsen. De splitsing was nu. Gelukkig sprong mijn fotografisch geheugen, mijn trouwe bondgenoot, me te hulp en samen wisten we die stemmen te temmen. Ik was zeker dat het de E34 was, afrit 22. So far so good. ‘En goed geprobeerd, stemmetjes in mijn hoofd!’ 😉
Toen afrit 22 naderde, besloot ik – zoals gepland – de gps op te zetten. Wat denk je? De gps weigerde dienst. Een slecht contact deed hem steeds weer uitvallen. Een lichte paniek sloeg me om het hart. Ik kreeg het enorm warm en voelde mijn borstkas verkrampen. Bovendien was het ook behoorlijk warm buiten.
Ik haalde regelmatig diep adem, ontspande bewust mijn schouders en deed een lichaamscheck. Toen bedacht ik me dat vanaf de afrit ook pijlen richting het dorp zouden staan. Vroeger – voor het ‘gpsen tijdperk’ – vonden mensen op deze wijze zonder problemen de weg. Zo gezegd zo gedaan. Maar toen ik in het dorp was, wist ik het niet meer. Ik zette me aan de kant in een poging om de gps aan de praat te krijgen. Tevergeefs. Hij bleef steeds weer uitvallen. Ondertussen had ik nog maar 10 minuten om op tijd bij de therapeute te zijn.
Hoe goed voorbereid ik ook was (geweest), ik viel geheel ende volledig ten prooi van paniek. De stemmen in mijn hoofd dreven de aanval op en hielden niets van mij en mijn vastberadenheid heel. Als klap op de vuurpijl stak een zware bui van verlegenheid op. Ik had het ook extreem warm gekregen, ademde nog amper en mijn gezicht zag er niet uit – vond ik. Ik voelde me zodanig ongemakkelijk dat ik de weg niet durfde vragen aan voorbijgangers.
Als ik in dit soort situaties terecht kom, weet ik ondertussen dat het tijd was om een ‘ingreep van hogerhand aan te vragen’ – hahaha. Dat deed ik ook. Ik ademde diep en zei in mezelf: ‘Moeder, vader, waar jullie nu ook moge zijn, onze relatie tijdens deze aardse verschijning was zeer moeilijk en pijnlijk, maar ik weet dat jullie – daar waar jullie nu zijn – heel veel van me houden. Ik heb hier en nu jullie hulp nodig. Leid me a.u.b. op tijd tot bij de therapeute. Ik ben jullie eeuwig dankbaar.’
Ik ademde opnieuw een paar keer heel diep en besefte ten volle dat ik deze situatie zelf aan het creëren was. Iets in mij was zo bang van de confrontatie die er tijdens de sessie zat aan te komen dat het alles in het werk stelde om dat te verhinderen. Ik herkende de angst en gaf hem ook erkenning. Dat stelde mijn innerlijk kindje gerust. Ik voelde hoe een soort aanvaarding over me heen kwam.
Ik nam de Garmin en als bij toverslag werkte hij! De gps leidde me probleemloos tot bij de therapeute. Ik was zelfs 5 minuten te vroeg. Ik bedankte mijn moeder en mijn vader hartelijk en belde opgelucht aan. ‘Oef, ik heb het gehaald – hahaha’ dacht ik.
Tot mijn verbazing ging niet de deur, maar het raam open. ‘Ooh, hadden wij nu al afgesproken?’ vroeg de therapeute verwonderd. Ik begreep er geen snars van. ‘Euh, ja, om 11u’ zei ik. ‘Het is 10u’ opperde de therapeute. Ik kon mijn oren niet geloven en viel compleet uit de lucht. ‘Wat? Is het nog maar 10u?’ vroeg ik vol ongeloof. Ik denk dat mijn gezicht goud waard was – hahaha. ‘Ja’ glimlachte de therapeute. ‘Maar, het is oké. Kom maar binnen.’
Binnen vertelde ik hoe weerstand me parten had gespeeld om daar ‘op tijd’ te geraken. Het ijs was meteen gebroken. We konden niet anders dan er enorm hartelijk om lachen. Want hoe grappig was het niet dat ik – ondanks al die weerstand – toch precies een uur te vroeg was. Blijkbaar was er ook iets in mij dat heel erg naar heling verlangde. En geheel toevalligerwijze had de therapeute om 10u tijd voor me. Het was een bijzonder interessant sessie waarbij ik na het doorvoelen van bepaalde emoties opmerkte dat mijn zicht helderder werd.”
Tussen haakjes een ogendagboek bijhouden heeft zo z’n voordelen. HIER lees je waarom.
Ervaar jij weerstand op je pad naar beter zicht? Hoe ga jij er mee om? Deel het met ons in een reactie hieronder. Dank je!
Ondersteuning nodig in het doorbreken van bepaalde patronen of het tackelen van weerstand? Dan kan je een persoonlijke sessie overwegen of voor het Eye Relax Weekend inschrijven.
door Els D'hollander | aug 1, 2023 | inspiratie, oorzaken
Weerstand om weer te zien met mijn eigen ogen? Ik? ‘Tuurlijk niet! Ik wil zien! Ik wil net van die stomme bril vanaf.’ denk je misschien. En dat is ook zo. Je wilt zien en tegelijkertijd zal je versteld staan op welke ingenieuze wijze je brein – in het Engels ‘mind’ – je met tig vormen van weerstand ‘saboteert’.
Ik weet – helaas – errug goed waarover ik spreek. Ik mag me zonder schroom een ‘expert in weerstand’ noemen. Mijn wonderbaarlijke brein heeft me echt heel lang op verschillende, zeer vernuftige wijzen om de tuin geleid 🙂 Ik kwam dan ook maar moeizaam vooruit op mijn pad naar beter zicht.
Voor alle duidelijkheid: deze blog heeft niet de bedoeling om je een schuldgevoel aan te praten. In tegendeel! Het gaat er net om je meer en meer bewust te worden van ‘de kracht binnen in jezelf’ en de oneindige creatie mogelijkheden ervan.
Weerstand is ‘part of the deal’
Ergens is het logisch dat er weerstand opduikt want in vele gevallen IS er namelijk een goeie – wat zeg ik – een zeer goeie reden waarom je wazig bent gaan zien. Dat is niet zomaar of per toeval. Die specifieke reden is zeer persoonlijk en heeft over het algemeen te maken met één of andere angst en ‘je veilig willen voelen’.
Je veilig voelen is één van dé belangrijkste basisbehoeften van een mens en ons brein en lichaam gaan ver – heel ver zelfs – om deze basisbehoefte te vervullen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat je brein er alles aan doet om het bij ‘het oude’ te laten en je kost wat kost ‘veilig’ te houden.
Toch ook een belangrijke voetnoot! Niet iedereen die zich op het pad naar beter zicht begeeft, ondervindt weerstand. Elkeen is uniek en heeft zijn/haar unieke manier om met ‘de dingen des levens’ om te gaan.
Bewust worden is de eerste stap
Je bewust worden van de verschillende vormen van weerstand is een eerste en echt belangrijke stap. Per slot van rekening, als je je er van bewust bent, kan je het omarmen, vervolgens loslaten om het te veranderen & helen. Laten we een duik nemen in het ‘assortiment weerstand’ – hahaha.
Een niet te onderschatten vorm van weerstand op het pad naar beter zicht is ongeduld. Zoals bijvoorbeeld (onbewust) eisen dat je direct weer beter ziet omdat je één of andere Batesactiviteit doet of deed. Het werkt voor geen meter. Ik pleit schuldig ‘by the way’ 🙂 Ongeduld is onbewuste weerstand tegen leren en veranderen.
Weer beter met je eigen ogen gaan zien, houdt in dat je je kijkgewoontes verandert. Immers, goede kijkgewoontes geven goed zicht, slechte kijkgewoontes slecht zicht. Gewoontes veranderen is een proces en vraagt tijd. Het wakkert tegelijkertijd vaak de angst voor verandering aan. Ook de angst voor het onbekende kan een rol spelen. Wie ben ik zonder mijn bril of lenzen? Wie ben ik zonder wazig zicht? Hoe gedraag ik me als ik goed zie?
Minder doen meer zijn
Als je wazig ziet, mag je er donder op zeggen dat je je vaak (onbewust) overweldigd voelt. Tegelijkertijd heb je de gewoonte ontwikkeld om desondanks door te gaan. Het gevoel van overweldiging voelt dermate vertrouwd dat je er vaak nog een schepje bovenop doet.
Er was bijvoorbeeld een tijd dat ik geabonneerd was op de nieuwsbrief van zowat elke natuurlijk zien leraar die ik ontmoette. Ik kocht ook elk ‘natuurlijk zien’ boek of elke cursus die mijn pad kruiste. Ik zou maar ’s een bepaalde techniek mislopen, weet je wel. Ondertussen had ik echt niet in de mot dat dit een geraffineerde zet van mijn brein was om me weg te houden van het daadwerkelijk toepassen van de methode. Ik was enkel ‘druk bezig’ met het vergaren van kennis.
Ik was ook zó gewend om niet te voelen – of beter gezegd – om me te verzetten tegen dat voelen. Als het zien niet lukte dan moest ik maar beter mijn best te doen, meer proberen, nog meer cursussen doen, meer doen doen doen zoals een rasechte strever. Ik blonk echt uit in mezelf forceren om dingen te doen die ik echt niet leuk vond om te doen, maar die ik uit plichtsbewustzijn toch deed.
Tot e-i-n-d-e-l-ij-k mijn frank viel – in Nederland valt het kwartje 🙂 – ‘Less is more, els’. Minder doen, meer zijn. Dat gevoel van overweldiging is net een signaal om te ontspannen en een uitnodiging om het kalmer aan te doen. Tot op heden nog een uitdaging. Ik verval gemakkelijk in doen doen doen. En dan zijn mijn ogen daar, mijne trouwe dienaars, om me er attent op te maken.
Nog meer weerstand in de aanbieding 😉
Geloof het of niet, maar weerstand heeft nog veel meer ‘vermommingen’ in zijn mars. Hierna deel ik ter inspiratie nog een kleine greep uit de ‘weerstand trukendoos’ 🙂 Ik heb ze bijna allemaal uitgetest 😉
Als ik mezelf op volgende uitspraken of gedachten betrap, weet ik dat ik ‘weerstanditis’ heb:
- Het werkt toch niet voor mij.
- De situatie met mijn ogen is anders en echt wel complex.
- Met mijn oogproblemen weten ze geen raad. Ik heb al zoveel geprobeerd en niets lukt.
- Het is veel te ver om er naar toe te gaan.
- Het is veel te duur.
- Het duurt allemaal veel te lang.
- Ik heb nu geen tijd. Ik doe het straks wel.
- Ik moet eerst dit afwerken en daarna doe ik iets voor mijn ogen.
- Ik begin er morgen mee of de 1ste van de maand.
- Enz. 😉
Ik was – ben – ook goed in mijn macht uit handen geven en anderen te gebruiken om ‘mijn’ weerstand te rechtvaardigen via excuses als daar zijn:
- Het is de schuld van mijn moeder & mijn vader, de kerk, …
- Als ik genoeg geld hebt dan …
- Ik vind maar niet de juiste leraar, therapeut, …
- Mijn familie begrijpt het/mij niet en ik wil mijn familie niet kwetsen.
- Ik moet eerst voor mijn vader zorgen. Vervang naar believen: mijn dochter, zoon, man, vrouw, kleinkind(eren), huisdier,… Je zet m.a.w. iemand anders op de eerste plaats i.p.v. jezelf.
- Mijn dokter zegt dat het toch niet werkt en dat ik blind word als ik mijn bril/lenzen niet draag of me niet laat opereren.
- Ik woon nu niet in de juiste omgeving, maar zodra ik verhuisd ben dan ga ik aan de slag.
- …
Weerstand ‘next level’
Ben je er nog? Fantastisch! Het is best heftig, I know 🙂 En het gaat nog dieper. Weerstand kan zich ook uiten door bijvoorbeeld ziek te worden, tegenslagen te creëren, druk bezig te zijn of gewoon tijd te verspillen. Het is uiteindelijk allemaal niets anders dan weerstand in actie en een manier om je uitstelgedrag te rechtvaardigen. We leven ook in een maatschappij die slachtofferschap faciliteert, maar onze ogen zijn net wegwijzers naar innerlijk leiderschap.
In DEZE blog illustreer ik aan de hand van een anekdote uit mijn ogendagboek hoe weerstand me parten speelde op een bepaald moment en hoe ik er mee om ging. Ontdek hoe wonderbaarlijk het er aan toe gaat!
Ervaar jij weerstand op je pad naar beter zicht? Hoe manifesteert het zich? Herken je je in één van deze patronen? Deel het met ons in een reactie hieronder. Dank je!
Ondersteuning nodig in het doorbreken van bepaalde patronen of het tackelen van weerstand? Dan kan je een persoonlijke sessie overwegen of voor het Eye Relax Weekend inschrijven.
Voor het schrijven dan deze blog werd ik geïnspireerd door ‘LifeForce Abundance, Vision Improvement and Energy coach’ en fantastische ‘madam’ Nancy L. Neff en het boekje ‘Je kunt je leven helen’ van Louise L. Hay.
Image by benzoix on freepik.
door Els D'hollander | jun 1, 2023 | downloads, veel gestelde vragen
Een belangrijke stap op het pad naar beter zicht is het systematisch afbouwen van de sterkte van je bril of lenzen. Op deze manier geef je je ogen – letterlijk & figuurlijk – speelruimte om de natuurlijke – aka ‘goede’ – kijkgewoontes opnieuw aan te leren.
Doorgaans lukt het aardig om met een minder sterke bril of lenzen in combinatie met het toepassen van de natuurlijke kijkgewoontes in het dagelijkse leven – en dan vooral in de vertrouwde omgeving – goed te functioneren.
Maar hoe zit dat met autorijden met een minder sterke bril?
Het zal je misschien verwonderen dat het niet vereist is om 20/20 of ‘perfect’ zicht te hebben om auto te mogen rijden. Het is m.a.w. volkomen legaal om met een minder sterke bril auto te rijden. Het gaat hier evenwel om rijden met een personenauto of motorfiets. Voor andere voertuigen zoals vrachtwagen e.d. gelden andere regels – zie links hieronder.
Om in België met een personenauto of motorfiets te mogen rijden, moet de visus van de beide ogen samen minstens 0,5 zijn met of zonder correctie. HIER vind je meer & uitgebreide informatie over autorijden met een verminderde visus in België.
Ook Nederland hanteert een visus van minstens 0,5 met of zonder correctie van de 2 ogen samen om auto te mogen rijden. Op DEZE pagina van de Nederlandse overheid vind je daar meer informatie over. Meer bepaald in hoofdstuk 3
Maar…
Wat is een visus van 0,5 precies?
Een visus van 0,5 wil zeggen dat je met of zonder je bril of lenzen de 20/40 lijn op een officiële snellentestkaart kan lezen. Zo eenvoudig is dat 🙂
![Officiële snellen testkaart](http://eyeloveseeing.be/wp-content/uploads/2023/06/afbeelding-officiele-snellenkaart-219x300.jpg)
Als je dus de 5de lijn – P E C F D – met je minder sterke bril en met je beide ogen samen kan lezen, zit je goed om legaal auto te rijden. Laat je niet in de war brengen door de groene lijn. De groene en rode lijn werden toegevoegd om te testen of mensen kleuren kunnen onderscheiden. Ze hebben verder geen functie.
HIER kan je een officiële snellentestkaart gratis downloaden. Zo kan je zelf nagaan of je minder sterke bril voldoet om te mogen autorijden. Deze snellentestkaart gebruik je op een afstand van 2,8 meter. M.a.w. als je met je minder sterke bril de 20/40 lijn op een afstand van 2,8 meter met beide ogen samen kan lezen, mag je autorijden.
Een niet te verwaarlozen uitzondering op de regel 🙂
Kijken met een bril met minder sterke glazen kan aanvankelijk overweldigend aanvoelen. Zeker als je auto wil rijden. ‘Je veilig voelen’ is dan ook dé allerbelangrijkste voorwaarde wanneer je wil gaan autorijden met een minder sterke bril. Voel je je onzeker of onveilig? Kies dan om met een bril- of lenssterkte die je voldoende gezichtsscherpte te rijden. Je zeker van jezelf & veilig voelen gaat boven alles.
Initieel kan je bijvoorbeeld in je vertrouwde omgeving en bij helder en zonnig weer autorijden met een minder sterke bril. Doe het m.a.w. in het begin onder de meest gunstige omstandigheden. Op deze manier bouw je je vertrouwen in jezelf en je ogen op.
Hou verder ook een sterkere bril bij de hand als ‘backup’. Kom je in een situatie terecht waarbij je je toch niet (meer) veilig voelt dan kan je snel van bril wisselen.
Vermijd aanvankelijk te uitdagende situaties
Ook bij valavond, ’s nachts, bij erg slecht of mistig weer kan met een minder sterke bril autorijden een te grote uitdaging zijn. Van het ogenblik dat je spanning en stress ervaart omwille van de minder sterke bril, gun dan op zo’n momenten jezelf een sterkere bril.
Daarnaast hebben we allemaal van die dagen dat het niet lukt, weet je wel. Ben je moe of voel je je niet super en heb je een baaldag? Ga jezelf dan niet forceren om met een minder sterke bril te rijden. Gebruik zonder pardon een sterkere bril 🙂 En let op de stemmetjes in je hoofd die je extra slecht willen laten voelen en je influisteren dat je een mislukkeling bent 😉 Dat ben je niet! In tegendeel. Je kiest er voor om goed voor je zelf te zorgen in de gegeven omstandigheden!
Zelf heb ik het meestal erg prettig gevonden om met een minder sterke bril of zonder bril auto te rijden. Ik merkte dat ik dan over het algemeen veel meer aanwezig én alerter in het verkeer ben. Ik heb een ruim perifeer zicht & heb ‘alles’ gezien zelfs al was – of is – het niet superscherp.
Wat is jouw ervaring met autorijden met een minder sterke bril? Dankjewel om het hieronder te delen
Vind je dit waardevolle informatie en wil je ELS – EyeLoveSeeing 😉 – steunen om het natuurlijk zien gedachtengoed te blijven verspreiden? Dan kan je deze blog delen of via DEZE pagina ELS – EyeLoveSeeing 😉 – een financieel duwtje in de rug geven. Van harte dankjewel.
door Els D'hollander | mrt 1, 2023 | dr. Bates activiteiten, oogproblemen en -ziektes, oorzaken
Een ogendagboek bijhouden als aanvulling op je dagelijkse routine heeft zo z’n voordelen. Op je pad naar beter zicht word je ongetwijfeld geconfronteerd met baaldagen. Het lijkt dan alsof je in de processie van Echternach terecht gekomen bent… 3 stappen vooruit, 2 achteruit.
Je merkt de vooruitgang – ook al is die klein – helemaal niet meer op. Je focus ligt op wat niet lukt en je motivatie slinkt als sneeuw voor de zon. De verleiding om er de brui aan te geven groeit. Op zo’n momenten kan het bijzonder motiverend en inspirerend zijn om je ogendagboek er bij te nemen.
Je ogendagboek ‘to the rescue’
Dr. Bates, de grondlegger van het natuurlijk zien gedachtengoed, stelde vast dat patiënten die hun focus op hun successen hadden opmerkelijk sneller resultaten behaalden. Eén van zijn bekendere quotes is dan ook ‘Forget your failures, rememember your successes!’ Dat betekent zoveel als ‘Vergeet je mislukkingen, herinner je je successen.’
Hij sprak niet over een ogendagboek bijhouden, maar dat neemt niet weg dat het een uitstekend middel is om je je successen te herinneren. Twee vliegen in 1 klap als het ware: doordat je je successen telkens opschrijft, blijf je automatisch gefocust op je positieve resultaten en wat je aandacht geeft groeit. En als het dan toch wat minder gaat, kan je er meteen motivatie uit putten.
Zelf lees ik graag zo nu en dan weer ’s in mijn ogendagboek. Soms ga ik weer lachen bij het lezen van de bij tijden uiterst grappige gebeurtenissen die me op mijn pad naar beter zicht overkwamen, maar altijd ik sta versteld van de weg die ik afgelegd heb en mijn wonderbaarlijke evolutie.
Uit het ogendagboek van ELS
Zaterdag 20 juli 2013
“Vandaag de klimop & co gesnoeid zonder bril! Was bij tijden vervelend. Had serieuze drang om bril op te zetten want het moest snel gaan en ik wilde per se alles zien. Veel gejaagdheid. Waarom eigenlijk? Ik had tijd.
Ik heb telkens die drang opkwam zo goed en zo kwaad ik kon dat gevoel toegelaten. Best heftig gevoel. Ik vind dat niet zo gemakkelijk, maar ik merk dat als ik dan bewust een paar keer op mijn adem let, die spanning en gejaagdheid vermindert.
En eerlijk gezegd had ik tijdens het snoeien en het opruimen meer dan 1 keer de indruk dat ik beter zag. Het was alsof mijn zicht op elk moment kon doorbreken. Ik dacht dan: ‘Stel dat ik vanaf NU voortaan weer helder kan zien. Hoe zou dat voelen?’ Ik voelde de vreugde al.
Maar dan doemden meteen andere gedachten op. Als daar zijn: ‘Ja maar, kan je dat wel aan, Els? Durf ik wel helder zien? Mag ik, Els, helder zien met mijn eigen ogen?’ Het was alsof ik onbewust de overtuiging nog heb dat ik niet het recht heb om helder te zien met mijn eigen ogen. Of dat ik het niet waard ben. Interessante vaststelling.
Al bij al best fier op mezelf omdat ik de klimop dan toch zonder bril snoeide en dat vervelende gevoel durfde voelen. Maar vooral ook dat ik enkele heldere flitsen had.”
Zin in nog meer ogendagboekverhalen? Lees dan HIER verder.
Nog een laatste ogendagboektip
Als je je aangesproken voelt om een ogendagboek te gaan bijhouden, koop dan een schriftje met een leuke cover. Een cover waar je ogen blij van worden wanneer ze er naar kijken of hun interesse opwekt. Tover desnoods met een collage de cover om tot een ‘oogsnoepje’ 🙂
Zo wordt ook je ogendagboek een middel dat je kan gebruiken om dr. Batesactiviteiten en –technieken – zoals bv. ‘sketching & shifting’ – toe te passen. Wonderbaarlijk, hé, hoe zo iets eenvoudig zoveel mogelijkheden biedt om je ogen en je reis naar beter zicht te ondersteunen.
Mocht je desondanks vastlopen op je pad naar beter zicht, neem dan HIER een kijkje.
Welke successen heb jij m.b.t. je ogen vandaag opgemerkt? Inspireer ons en deel ze hieronder. Dankjewel!