door Els D'hollander | mrt 1, 2023 | dr. Bates activiteiten, oogproblemen en -ziektes, oorzaken
Een ogendagboek bijhouden als aanvulling op je dagelijkse routine heeft zo z’n voordelen. Op je pad naar beter zicht word je ongetwijfeld geconfronteerd met baaldagen. Het lijkt dan alsof je in de processie van Echternach terecht gekomen bent… 3 stappen vooruit, 2 achteruit.
Je merkt de vooruitgang – ook al is die klein – helemaal niet meer op. Je focus ligt op wat niet lukt en je motivatie slinkt als sneeuw voor de zon. De verleiding om er de brui aan te geven groeit. Op zo’n momenten kan het bijzonder motiverend en inspirerend zijn om je ogendagboek er bij te nemen.
Je ogendagboek ‘to the rescue’
Dr. Bates, de grondlegger van het natuurlijk zien gedachtengoed, stelde vast dat patiënten die hun focus op hun successen hadden opmerkelijk sneller resultaten behaalden. Eén van zijn bekendere quotes is dan ook ‘Forget your failures, rememember your successes!’ Dat betekent zoveel als ‘Vergeet je mislukkingen, herinner je je successen.’
Hij sprak niet over een ogendagboek bijhouden, maar dat neemt niet weg dat het een uitstekend middel is om je je successen te herinneren. Twee vliegen in 1 klap als het ware: doordat je je successen telkens opschrijft, blijf je automatisch gefocust op je positieve resultaten en wat je aandacht geeft groeit. En als het dan toch wat minder gaat, kan je er meteen motivatie uit putten.
Zelf lees ik graag zo nu en dan weer ’s in mijn ogendagboek. Soms ga ik weer lachen bij het lezen van de bij tijden uiterst grappige gebeurtenissen die me op mijn pad naar beter zicht overkwamen, maar altijd ik sta versteld van de weg die ik afgelegd heb en mijn wonderbaarlijke evolutie.
Uit het ogendagboek van ELS
Zaterdag 20 juli 2013
“Vandaag de klimop & co gesnoeid zonder bril! Was bij tijden vervelend. Had serieuze drang om bril op te zetten want het moest snel gaan en ik wilde per se alles zien. Veel gejaagdheid. Waarom eigenlijk? Ik had tijd.
Ik heb telkens die drang opkwam zo goed en zo kwaad ik kon dat gevoel toegelaten. Best heftig gevoel. Ik vind dat niet zo gemakkelijk, maar ik merk dat als ik dan bewust een paar keer op mijn adem let, die spanning en gejaagdheid vermindert.
En eerlijk gezegd had ik tijdens het snoeien en het opruimen meer dan 1 keer de indruk dat ik beter zag. Het was alsof mijn zicht op elk moment kon doorbreken. Ik dacht dan: ‘Stel dat ik vanaf NU voortaan weer helder kan zien. Hoe zou dat voelen?’ Ik voelde de vreugde al.
Maar dan doemden meteen andere gedachten op. Als daar zijn: ‘Ja maar, kan je dat wel aan, Els? Durf ik wel helder zien? Mag ik, Els, helder zien met mijn eigen ogen?’ Het was alsof ik onbewust de overtuiging nog heb dat ik niet het recht heb om helder te zien met mijn eigen ogen. Of dat ik het niet waard ben. Interessante vaststelling.
Al bij al best fier op mezelf omdat ik de klimop dan toch zonder bril snoeide en dat vervelende gevoel durfde voelen. Maar vooral ook dat ik enkele heldere flitsen had.”
Zin in nog meer ogendagboekverhalen? Lees dan HIER verder.
Nog een laatste ogendagboektip
Als je je aangesproken voelt om een ogendagboek te gaan bijhouden, koop dan een schriftje met een leuke cover. Een cover waar je ogen blij van worden wanneer ze er naar kijken of hun interesse opwekt. Tover desnoods met een collage de cover om tot een ‘oogsnoepje’ 🙂
Zo wordt ook je ogendagboek een middel dat je kan gebruiken om dr. Batesactiviteiten en –technieken – zoals bv. ‘sketching & shifting’ – toe te passen. Wonderbaarlijk, hé, hoe zo iets eenvoudig zoveel mogelijkheden biedt om je ogen en je reis naar beter zicht te ondersteunen.
Mocht je desondanks vastlopen op je pad naar beter zicht, neem dan HIER een kijkje.
Welke successen heb jij m.b.t. je ogen vandaag opgemerkt? Inspireer ons en deel ze hieronder. Dankjewel!
door Els D'hollander | feb 1, 2023 | dr. Bates activiteiten, oogproblemen en -ziektes, oorzaken
Leesbrillen nemen de dag van vandaag zowaar epidemische proporties aan. Er heerst dan ook een geloof of overtuiging dat je zo ongeveer vanaf je 40ste aan de leesbril moet. Vanwege de ouderdom. Vanwege slijtage of het verharden van de lens.
Maar laten we nu ’s eerlijk zijn… 40! Je zit nog volop in de fleur van je leven, toch?! Zoals we dat in België zeggen. Voor de Nederlandse lezer: we bedoelen hiermee ‘in de bloei van je leven zijn. Waarom zou je ‘op die leeftijd’ niet meer gezond en kwiek zijn? Op alle vlakken?
We worden er ook te pas en te onpas aan ‘herinnerd’ dat we vanaf ‘ongeveer 40’ niet aan leesbrillen ontsnappen. Via reclame, TV, de radio, sociale media. Leesbrillen worden bovendien zeer toegankelijk gemaakt. Elke zichzelf respecterende warenhuisketen biedt er tegenwoordig aan. Voor een fluitje van een cent. Ook grote optiekketens rijzen als paddenstoelen uit de grond. Bij voorkeur in winkelstraten. Je loopt er zo binnen.
Leesbrillen ‘all over the place’
Op deze manier worden we netjes geprogrammeerd. En wanneer we dan ‘die leeftijd’ bereiken en we op een dag wat minder zien – wat overigens volkomen normaal is! – denken we automatisch: ’Het is zo ver. Ik heb een leesbril nodig.’ Het is een soort zichzelf vervullende voorspelling. Je krijgt wat je denkt en verwacht. De kracht van gedachten & het systematisch herhaling van geloofsovertuigingen.
Wat als dit ‘an sich’ al één van de belangrijkere oorzaken van leesbrillen is? Sterker nog… Wat als leesbrillen zelf de waas in stand houden en zelfs de oorzaak zijn van het steeds slechter gaan zien? Want hoe komt het dat je start met een klein ‘onschuldig’ leesbrilletje en je na enkele jaren er donder op kan zeggen dat je gevangen zit in een multifocale bril? Ik heb me hier altijd al zeer veel vragen over gesteld.
Vragen bij de vleet eigenlijk zoals:
Waarom nemen wij klakkeloos aan dat ‘leesbrillen’ veroorzaakt worden door ‘de ouderdom’? Hoe wetenschappelijk is het argument ‘de ouderdom’ als oorzaak van deze ‘ziekte’? Hoe komt het dat ‘leesbrillen’ een verschijnsel is dat zich hoofdzakelijk de laatste decennia in de beschaafde wereld manifesteert?
Maar ook… Hoe komt het dat een behoorlijk aantal mensen boven de 40 – en veel ouder – nog perfect zien? Zowel ver weg als dichtbij? Hoe kan dat? Zijn zij dan niet onderhevig aan ‘de ouderdom’?
Niets nieuws onder de zon?
Ook in de tijd van dr. Bates – de grondlegger van natuurlijk zien en de dr. Batesmethode – zo’n 100 jaar geleden waren ‘leesbrillen’ al een ‘hot topic’. Toen al werd binnen de moderne ooggeneeskunde aangenomen dat ouderdom en het verharden van de lens dé oorzaak was van een vorm van verziendheid op latere leeftijd. In het Nederlands gebruiken we zelfs het woord ouderdomsverziendheid voor dit verschijnsel. Voor in het geval je aan dé oorzaak zou durven twijfelen 😉
Leesbrillen fascineerden dr. Bates. Temeer omdat hij er zelf één had voor – naar eigen zeggen – ‘de maximale graad van presbyopie’. Gedreven als hij was, ontdekte hij een manier om zichzelf helemaal van ouderdomsverziendheid te genezen. Hijzelf was de eerste patiënt die hij genas. Daarna volgden nog velen. Wat ontdekte dr. Bates en wat deed hij precies om zijn gezichtsvermogen te herstellen?
Het ontdekken van een methode om refractiefouten – waaronder leesbrillen – te vermijden en zelfs te genezen werd hem nota bene niet in dank afgenomen door de gangbare oog geneeskunde. In tegendeel. Hij werd vakkundig uit de Orde der Geneesheren gezet omwille van zijn ideeën en het succesvol genezen van het gezichtsvermogen van mensen. Te gek voor woorden eigenlijk.
De werkelijke oorzaak van leesbrillen
In zijn boek: ‘Zie beter zonder bril of lenzen’ schrijft dr. Bates:
“De waarheid van presbyopie is dat het niet een ‘normaal resultaat van het ouder worden’ is, want het kan zowel verhinderd als geëlimineerd worden. Het wordt niet door het verharden van de lens veroorzaakt maar door spanning om van dichtbij te zien.”
Interessant, dr. Bates, maar waarom dan precies rond ‘die leeftijd’? Nou, verziendheid is niet iets wat zich enkel rond ‘die leeftijd’ kan manifesteren. Maar laat ons zeggen dat ‘de massahypnose’ een serieus handje helpt. Verziendheid komt ook voor op jongere leeftijd zoals bij kinderen bijvoorbeeld. Verzienden zien – zoals het woord aangeeft – over het algemeen goed ver weg en wazig dichtbij.
‘Als de oorzaak spanning is om van dichtbij te zien, wat veroorzaakt dan die spanning?’, vraag je je misschien af. Vooraleer hier op in te gaan, is het belangrijk te vermelden dat goed zicht moeiteloos is. Je hoeft er m.a.w. absoluut niets voor te doen. Van het ogenblik dat je je bewust of onbewust inspant om te zien, zal je onvermijdelijk wazig zien.
Wat doe je precies als je met spanning kijkt?
Als je je zicht wil verbeteren, is het interessant om in eerste instantie te weten en je er bewust van te worden wat je dan precies doet als je met spanning kijkt waardoor je ‘plots’ wazig ziet van dichtbij. Laten we even grasduinen in de verschillende opties 😉
Een belangrijke bron van spanning is met inspanning kijken of je best doen om te kijken. Dat doe je als je bv. staart of je ogen dichtknijpt en gaat ‘piepen’ of achteruit gaat leunen om beter te focussen of wanneer je de allerkleinste print neemt om jezelf te bewijzen dat je het niet (meer) kan lezen.
Dat laatste is een zeer gekende valkuil en typisch voor een yange benadering van zien. In de zin van een ongezond streven naar perfectie, sterk zijn, presteren, willen, nu onmiddellijk, no pain no gain enzovoort. Je vraagt een kind dat leert lezen toch ook niet meteen om een roman te lezen? Om dan te zeggen: ‘Zie je wel, je kan niet goed lezen, hé.’ Maar dat is precies wat we met onze ogen doen die ons eigenlijk gewoon feedback geven en laten weten dat ze nood aan ontspanning hebben!
Een niet te onderschatten vorm van spanning voor de ogen – en volgens sommige Batesleraren dé oorzaak van het ontstaan van wazig zicht dichtbij – is trouwens voelen dat je ogen moe zijn of pijn doen, maar toch doorgaan. Je ogen m.a.w. niet genoeg rust geven. Beginnende waas van dichtbij is een schreeuw van je ogen om rust.
Vermoeide of pijnlijke ogen worden verder mee veroorzaakt door onvoldoende knipperen. Een gezond oog knippert om de 2 à 3 seconden. Hierdoor krijgt de optische zenuw om de 2 à 3 seconde even geen informatie te verwerken. Het maakt ook dat je ogen voldoende vochtig blijven en aangenaam aanvoelen. Waarom nu ’s niet even bewust knipperen? 😉
Een vrij ongekende vorm van extra druk en spanning is een bril voor bijziendheid gebruiken om een lange tijd dichtbij activiteiten te doen zoals bv. lezen, werken met beeldschermen en dergelijke. Ik herhaal: het zet je ogen onder extra druk en spanning. Je bril is immers gemaakt om scherp te zien op een afstand van 6 meter. Als je lang genoeg – soms decennia! lang – consequent je bril voor ver weg te zien gebruikt om op 50 à 70 centimeter te kijken, komt er onvermijdelijk een moment dat je ogen er de brui aan geven en je met je bril voor ver weg dichtbij wazig gaat zien. Je krijgt dan een multifocale bril.
Of als je je ogen jarenlang naar dingen hebt laten kijken die ze eigenlijk helemaal niet interessant vinden waardoor de weegschaal teveel doorsloeg naar ‘niet leuk’ dan geven ze op een bepaald moment aan: ‘Stop! Ik heb er genoeg van. Ik heb behoefte aan meer balans.’
Verder zijn je hoofd niet bewegen of naar achter leunen als je leest of over je bril kijken gewoontes die nefast zijn voor goed zicht van dichtbij. Het zet je nekspieren onder spanning. Gespannen nekspieren dragen bij tot spanning in het visuele systeem.
De spanning kan ook emotioneel, mentaal of spiritueel van aard zijn. Denk aan een eenzijdige of negatieve kijk hebben op bepaalde dingen zoals bv. focussen op wat je niet (meer) kan – in casu kleine print lezen. We worden daar trouwens erg goed in opgeleid op school 😉 Zeer toxische gewoonte.
Ook heftige emoties die je niet of moeilijk kan verwerken, vastzitten in bepaalde angsten, kost wat kost onaangename ‘dingen’ willen vermijden, een groot verdriet niet onder ogen kunnen zien, chronisch piekeren enz. Het kan zich allemaal uiten in een tijdelijk (!) verminderd gezichtsvermogen.
Leesbrillen voorgoed verleden tijd?
Wat als we wazige zien van dichtbij als een ‘feedback’ mechanisme van ons lichaam – of zelfs van onze ziel – kunnen zien? Een boodschapper die ons er op attent wil maken dat we onder spanning staan of met spanning kijken. Onze ogen zijn met andere woorden in zekere zin onze stressbarometers.
Dat opent perspectieven. We kunnen onszelf gaan observeren en bewust worden wanneer we met spanning kijken en er dan voor kiezen de spanning los te laten. Dat is de eerste stap!
Dankzij zijn geniale inzichten hoe ons visueel systeem werkt en zijn eigen genezing ontwikkelde dr. Bates zijn methode. In DEZE VIDEO kan je proeven hoe je spanning om dichtbij te kijken kan leren loslaten. Smaakt het naar meer? Sluit dan nu eerst je ogen even en tel tot 20 en lees dan zeker HIER verder 😉
Welke vormen van spanning herken je bij jezelf? En hoe laat je deze spanning los? Deel het hieronder. Laten we elkaar inspireren 🙂