Terug naar school! Hoe zorg je goed voor de ogen van je kind?

Terug naar school! Hoe zorg je goed voor de ogen van je kind?

1 september staat – althans in het Belgisch collectief geheugen – gegrift als ‘terug naar school’ dag. Zelden staan we stil bij de impact van ‘school’ op de ogen van onze kinderen. Zelf was ik ooit als meisje van 6 op school zo goed als de enige die een brilletje had. De dag van vandaag is dat helemaal anders. We stellen vast dat een zorgwekkend aantal kinderen op steeds jongere leeftijd gaat ‘brillen’.

Hoe beïnvloedt ‘terug naar school’ en het schoolgebeuren de ogen van kinderen?

Dat ‘de school’ een kweekvijver van brilletjes is, is geen nieuw gegeven. Zelfs zo’n 100 jaar geleden viel het ook dr. Bates, de grondlegger van de dr. Batesmethode, op dat de school een grote impact op het zicht van kinderen had.

In z’n ‘Better Eyesight Magazine’ van augustus 1924 schrijft hij:

“When a child first enters school it is well to keep in mind that children in school have a great many new and unexpected things to contend with. They are brought in contact with many other children who are new, strange and different. Their own teachers and the teachers in the other classes have an effect upon the child. Going to and from school, the child meets many strangers and these strangers have an effect upon the mind of the child. Children are great imitators. They learn to walk by watching others walk. They learn to talk and play from the influence of other children. Being great imitators they absorb many bad habits as well as new and strange ones.”

Vrij vertaald schrijft dr. Bates dat het goed is om ons er van bewust te zijn dat wanneer een kind opnieuw naar school gaat het met heel veel nieuwe en onverwachte dingen te kampen heeft. Ze komen in contact met andere kinderen die ze niet kennen, die vreemd en anders zijn. Ook hun eigen leerkracht en de leerkrachten van andere klassen hebben een invloed op het kind. Wanneer het kind van en naar school gaat, ontmoet het vreemden en deze onbekenden hebben een invloed op de geest van het kind. Kinderen zijn immers fantastische imitators, ‘copycatjes’ 🙂 Ze leren lopen door anderen te zien lopen. Ze leren spreken en spelen onder invloed van andere kinderen. Net omdat ze zo’n uitstekende ‘copycatjes’ zijn, absorberen ze zowel veel slechte gewoontes als nieuwe en vreemde.’

Terug naar school gaan – of naar schoolgaan ‘tout court’, is m.a.w. best overweldigend, spannend en stresserend voor kinderen. Het ene kind zal daar beter mee overweg kunnen dan het andere. Ieder van ons heeft z’n eigen ‘stress veerkracht’. Daarnaast is het ene kind meegaander en gevoeliger dan het andere.

Wat kan je als ouder doen?

Het begint met bewust zijn dat de overgang van vakantie- naar schoolmodus betekent dat je kind vele nieuwe en vreemde indrukken te verwerken krijgt. Verandering vraagt tijd en geduld om aan het nieuwe te wennen. Als je kind van nature gevoeliger is, wees dan extra waakzaam. Vraag het regelmatig hoe het zich voelt en hou in het oog dat het genoeg ontspant en voldoende ‘lummeltijd’ heeft. Er is niks mis met niksen 🙂

Weet ook dat wanneer de ‘stress veerkracht’ van je kind door het ‘terug naar school gaan’ en het schoolgebeuren systematisch overschreden wordt, dit een weerslag kan hebben op het gezichtsvermogen van je kind. Vaak geeft je kind al signalen nog voor het effectief waziger gaat zien. Als je kind – nu het terug naar school gaat of tijdens het schooljaar – bv. regelmatig klaagt over buik-, hoofd- of andere pijntjes, hou er dan rekening mee dat dit een signaal kan zijn dat het systematisch teveel is voor je kind.

Als je je bewust bent dat je kind jou kopieert, kan je je de vraag stellen hoe jij met stress omgaat. Hoe ontspannen sta jij in het leven? Sla je vlug in paniek als er iets ‘mis’ gaat (met je kind)? Verlies je snel je geduld (met je kind)? Je kan er donder op zeggen dat je kind ook jouw manier van omgaan met stress kopieert. Toegegeven dat kan best een uitdaging zijn, maar weet dat daar jouw macht en kracht ligt!

Het gevaar van ‘kopieergedrag’

Even terug naar onze briljante dr. Bates en zijn bevindingen met schoolkinderen. Naar aanleiding daarvan was hij niet bepaald mals voor leerkrachten met brillen. In z’n ‘Better Eyesight Magazine’ van augustus 2024 lees ik:

“It should be emphasized that teachers wearing glasses or teachers with imperfect sight should not be allowed a license to teach.” 

Naar de letter vertaald: “Het moet worden benadrukt dat leraren die een bril dragen of leraren met een onvolmaakt zicht geen vergunning mogen krijgen om les te geven.” Slik! Dr. Bates! Dat is een boude uitspraak! ‘Ik weet het.’ zou dr. Bates wellicht fijntjes gezegd hebben met een twinkel in zijn ogen – hahaha. Hij was niet te beroerd om zijn waarheid te spreken. Verder schrijft hij:

“It is a fact that some teachers who do not wear glasses seldom have children acquire imperfect sight in their classes. Teachers who wear glasses or who have imperfect sight, have a large percentage of children with acquired poor vision while under their care. It is not necessary to theorize on this matter. It is sufficient to know that teachers who have imperfect sight are under a great mental and nervous strain. This strain is contagious. After children are transferred to a room in which the teacher has normal vision, many of the pupils regain their normal sight again.”

Wat dr. Bates hier vertelt, is dat hij veel onderzoek in scholen heeft gedaan en hij keer op keer vaststelde dat wanneer de leerkracht brilde of slecht zag, het aantal kinderen dat tijdens het schooljaar gezichtsproblemen kreeg, beduidend hoger lag dan in klassen waar de leerkracht een goed zicht had. In klassen met leraren met goed zicht trof hij zelden leerlingen met slecht zicht aan!

Voor dr. Bates was het zo klaar als een klontje dat brillende leraren onder zeer grote mentale en nerveuze stress staan en dat dit soort stress besmettelijk is. Zeker voor kinderen die van nature het gedrag van volwassenen kopiëren. Wanneer hij de kinderen naar een ander klaslokaal bracht en ze een leerkracht gaf die goed zag, herstelde heel veel van de kinderen hun gezichtsvermogen en konden de meeste leerlingen weer normaal goed zien.

Uiteraard is het absoluut niet de bedoeling wie dan ook met een schuldgevoel op te zadelen! In tegendeel! Het is eerder een uitnodiging om uit de onwetendheid en de slachtofferrol te stappen. Dat begint met bewust te worden en inzicht te krijgen in hoe we de verantwoordelijkheid kunnen opnemen. Het Engelse woord voor verantwoordelijkheid is ‘responsability’ of ‘the ability to respond. Het gaat m.a.w. over de vaardigheid om te reageren, te antwoorden op een situatie. Ver-antwoord-elijkheid.

Kiezen we een destructief of constructief antwoord? Hierin ligt onze kracht en macht!

Met een goed gevoel terug naar school?!

Maar, ELS, ik heb toch geen controle over het feit dat mijn kind op school terecht komt bij een leerkracht met een bril of lenzen? Of een leerkracht die gelaserd is? Inderdaad, dat hebben we niet. Toch hoef je niet machteloos toe te kijken.

Allereerst is het goed om je bewust te zijn dat de dag van vandaag de kans groot is dat je kind les krijgt van leraren met slecht zicht. Je kan er dan naar handelen en bv. kiezen om proactief goed te gaan zorgen voor de ogen van je kind door je in eerste instantie goed te informeren over hoe ogen zien en hoe het visuele systeem werkt. Kennis is macht. De juiste kennis wel te verstaan! Maar als je dit leest en geabonneerd bent op de nieuwsbrief van ELS zit je goed 😉

Daarnaast kan je heel concreet aan de slag gaan door bv. een letterkaart thuis ophangen en er een spelletje van maken om samen met je kind de letterkaart elke dag te lezen. Dr. Bates was grote fan van regelmatig de letterkaart lezen, zeker ook in de klas. Hij stelde vast dat dit een zeer weldadig effect op het zicht van kinderen en de leerlingen had. Heb je geen letterkaart? Stuur me een mailtje en ik zend je er ééntje toe.

Als je zelf brilt of lenzen draagt, kan je overwegen om opnieuw op een ontspannen manier te leren kijken en je gezichtsvermogen te verbeteren. Ik voorspel dat je versteld zult staan wat een positieve invloed jouw herwonnen gezichtsvermogen op dat van je kind kan hebben. Kom bv. de dr. Batesmethode ontdekken tijdens een 1 daagse ‘wellnessretreat voor je ogen’. Lees er HIER meer over. Of je kan een ‘vision walk’ of een 1 op 1 sessie boeken. Voor meer informatie en opties, neem HIER contact met me op.

Je kan verder je steentje bijdragen door over dit gedachtengoed te vertellen want er is nog heel veel onwetendheid rond dit onderwerp. Je kan bv. dit blogartikel delen of in gesprek gaan met de school van je kind.

Heb jij nog meer ideeën? Laat het ons weten in de ‘comments’ hieronder.

Het geheim van spontaniteit op je pad naar helderder zicht

Het geheim van spontaniteit op je pad naar helderder zicht

Jaaa, het is weer ‘efkes’ geleden dat ik een nieuwsbrief of blogbericht schreef. Excuses genoeg. Maar de belangrijkste reden is dat ik ‘het’ niet voelde. En als ik ‘het’ niet voel, dan doe ik ‘het’ niet (meer). En dat blijkt een goeie houding te zijn op mijn pad naar helderder zicht.

Want als er iets is wat mijn pad naar helderder zicht me leerde of liet inzien, dan is het dat het systematisch dingen doen uit plichtsbewustzijn – en dus eigenluck systematisch tegen mijn intuïtie en ware natuur ingaan super nefast voor goed zicht is.

Ik was zelfs zo goed in dingen doen uit plichtsbewustzijn – die me verder totaal niet boeiden – dat het me behoorluck wat tijd en ’verstilling’ kostte om zicht te krijgen op wat ik dan eigenluck echt graag deed. Vanuit een onvervalste interesse. Vanuit spontaan mezelf zijn.

‘Wat brengt me echte onvervalste vreugde? En wat niet?’ That’s the question 🙂

Spontane aandacht versus willekeurige aandacht

Wat je echte onvervalste vreugde brengt, hangt nauw samen met waar je aandacht van nature naartoe getrokken wordt. In zijn boek ‘The Art of Seeing’ brengt Aldous Huxley het verschil in aandacht onder de aandacht – haha.

Hij heeft het over spontane en willekeurige aandacht. De eerste is ongedwongen, natuurlucke aandacht die mensen en dieren hebben voor dingen die ze zien. De laatste is aandacht die onder bewuste controle staat.

Huxley legt het verschil in aandacht uit met een voorbeeld. Hij schrijft:

‘Een kleine jongen die met sommen bezig is, heeft willekeurige aandacht; dat wil zeggen, als hij al aandacht heeft. Als dezelfde jongen een spel speelt, heeft hij spontane aandacht. Bij willekeurige aandacht komt altijd ‘werk’ kijken en dit leidt in meer of mindere mate tot vermoeidheid.’

Door onszelf te dwingen, om welke reden ook, om de aandacht te richten op iets waar we geen interesse in hebben, saboteren we het natuurlucke waarnemingsproces.

Het is een vorm van mis-bruik. Wanneer dit mis-bruik een gewoonte wordt en blijft duren, schaadt het onze ogen en resulteert het onvermijdeluck in een verminderd gezichtsvermogen. Goed zien hangt m.a.w. af van de bewegingsvrijheid van de aandacht en van de ogen. Spontane aandacht is de sleutel.

Kan je zien hoe een bril dit mis-bruik in stand houdt en zelfs beloont? En hoe een bril je eigenluck systematisch leert je spontane aandacht te onderdrukken ten voordele van willekeurige aandacht? Tot het een onbewust patroon wordt…

Totaal het noorden kwijt op mijn pad naar helderder zicht

Toen ik aanvankeluck – na meer dan 30 jaar brillen – mijn zware bril afzette, was ik totaal maar dan ook totaal in de war. Ik had geen flauw idee meer wat me werkeluck echte diepe vreugde bracht.

Het bleef iets waar ik tijdens mijn pad naar helderder zicht regelmatig over struikelde…

Nu bleek de afgelopen tijd willens nillens een ‘ideale’ tijd om een niveau dieper te gaan in het uitvissen waar ik precies echt vroluck van werd/word. Het was een tijd die niemand onberoerd liet en die mij uitnodigde nog meer – zo niet alles – in vraag te trekken en te onderzoeken, maar vooral ook te verstillen.

Zo onderzocht ik ook of ‘oogleraar zijn’ wel echt bij me paste en nam ik van de ‘bizarre buitenwereld situatie’ gebruik om de ‘Natural Vision Teacher Training’ bij Greg Marsh te volgen.

Daaruit ontstonden de afgelopen tijd spontaan online 1 op 1 lessen en coachings en offline kregen de 1 op 1 ‘vision walks’ vanzelf vorm. En wonder boven wonder brachten deze 1 op 1 sessies me onvervalste diepe vreugde.

Ja! Ik mag me ondertussen gecertificeerd natuurluck zien leraar volgens de dr. Batesmethode noemen! Jeuj 🙂

Waar worden jouw ogen spontaan heel erg vroluck van? Waar kijken jouw ogen graag naar? Wat doe jij uit plichtsbewustzijn? Deel het in de ‘comments’ hieronder. We horen het graag!

Heb je interesse in een ‘vision walk’ of een online 1 op 1 sessie? Mail me op eyeloveseeing@gmail.com. Tot kijks 😉

Onspan je ogen met de 3D prenten van Magic Eye

Onspan je ogen met de 3D prenten van Magic Eye

Ik heb er sinds kort een nieuwe ‘verslaving’ bij. En wat voor één: 3D figuurtjes ontdekken in een – op het eerste gezicht – zeer mislukte tekening. Deze ‘verslaving’ heb ik geheel ende volledig te danken aan de aankoop van een 3D prentenboek van Magic Eye.

Sinds de jaren 90 van vorige eeuw – klinkt laaaaang geleden 😉 – maakt Magic Eye met zijn 3D prenten furore. Ze kruisten dan ook vrij snel mijn pad toen ik de ‘natuurlijk zien’ weg insloeg. Maar konden me aanvankelijk a-b-s-o-l-u-u-t niet bekoren.

In tegendeel. Ik kon er niets – maar dan ook echt niets – in vinden. Hypernerveus en super gefrustreerd werd ik van deze gekke plaatjes. En dat is het laatste wat je wil bereiken met oogyoga en andere natuurlijk zien activiteiten. Het is net de bedoeling dat je er schaamteloos plezier aan beleeft. Dàt is immers dé sleutel tot goed zicht.

En ik maar proberen en proberen, mijn best doen, blijven gaan met die banaan 😉 en meer van die dingen. Ik had toen helemaal nog niet door dat deze manier van werken net het tegenovergestelde effect heeft en je geen meter – wat zeg ik, zelfs geen millimeter – beter zicht oplevert. Laat staan dat het verborgen 3D beeld zich op deze manier zou laten zien. Not.

Op zich is deze houding niet zo vreemd eigenlijk aan een behoorlijke bijziende. Dat ben je nota ben als je meer dan – 5 dioptrieën aftikt. Het is zelfs een typisch kenmerk van bijziendheid in het algemeen, niet van de persoon zelf! Een klein doch niet onbelangrijk onderscheid. Voor alle duidelijkheid, deze houding is niet exclusief voor bijzienden, maar tegenwoordig een algeheel voorkomende ‘plaag’.

Daarnaast zijn bijziende ‘kraks’ in scherp en helder zien van dichtbij. Ze zijn bijgevolg erg goed in het convergeren. Dit is – zeer kort door de bocht uitgelegd – een beweging naar binnen die ogen maken om dichtbij te kunnen zien. En laat nu net divergeren – inderdaad de omgekeerde beweging – aan de basis liggen om succesvol dat 3D beeld te kunnen zien.

Dus… Je raadt het al… Die 3D prenten zijn op zich een schitterende activiteit om opnieuw te leren divergeren. Zeker voor bijzienden. Divergeren doe je trouwens ‘automatisch’ als je in de verte kijkt. Dit is overigens een bijzonder ontspannende activiteit voor onze ogen. ‘As a matter of fact’… Ze zijn daar eigenlijk dol op.

Ready for some magic?

De truc om dat 3D beeld te zien te krijgen is dan ook om je neus tegen het centrum van de prent te houden, ondertussen door de prent te kijken en je focus op een voorwerp in de verte te houden. Tussen haakjes met die prent tegen je neus zie je alles wazig. Dit is volkomen normaal.Verwijder dan de prent erg traag van je neus weg en hou je blik op de verte gericht. Hier ligt meestal de uitdaging, maar terwijl je dit doet, ontvouwt – op een bepaald moment – ‘het wonder’ zich en verschijnt er langzaam maar zeker een 3 D afbeelding.

M-a-g-i-s-c-h 🙂

Ik word er telkens weer zó intens vrolijk van. Het is echt dè max! En nee, het lukt me zeker nog niet elke keer! Het zijn perfecte stressmeters 😉 Maar als het lukt… En of het ontspannend is. Telkens dat 3D beeld tevoorschijn komt, voel ik een zekere ontspanning over mijn ogen komen.
V-e-r-r-u-k-k-e-l-ij-k!

Nog een bijkomstigheidje – om niet te zeggen een zeer te waarderen voordeel – van deze 3D prentactiviteit is dat je je ogen spelenderwijs ‘traint’ in ‘teamwork’. De gebrekkige samenwerking tussen mijn beide ogen was aanvankelijk ook één van de redenen waarom het niet lukte dat 3D beeld te zien. Ik zat immers opgezadeld met een behoorlijk verschil tussen mijn linker- en mijn rechteroog.

Voor dit verschijnsel heeft men in de optometrie een moeilijke naam nl. anisometropie. Het resultaat hiervan is hoofdzakelijk dat je beide ogen minder goed samenwerken. In DIT filmpje ga ik dieper in op het samenwerken van onze ogen als je wil weten wat je kan doen om dit te verbeteren. Ben je tussen haakjes nog niet geabonneerd op mijn kanaal dan kan je dat meteen ook nog doen.

‘Het kan verkeren’ zei Bredero. En dat deed het ook 🙂 Hoewel dit in mijn geval niet van een leien dakje liep. Laat je hierdoor vooral niet ontmoedigen op je pad naar helder zicht. In tegendeel. Ik ben het levende bewijs dat – hoe uitzichtloos de situatie ook lijkt – natuurlijk zien echt werkt.

Moraal van het verhaal

Zo’n Magic Eye prentenboeken zijn een super leuk cadeau. Niet alleen om aan jezelf te geven, maar aan om het even wie. Zeker ook aan kinderen. Wedden dat je het origineelste cadeau hebt?
HIER vind je mijn favoriete Magic Eye prentboek en kan je een exemplaar aanschaffen.
En ik wens dat je er net zoveel plezier als ik aan beleeft.

HIER kan je alvast ’s ‘voorproeven’. Zie jij het 3D hart in deze prent? Laat het weten in een bericht hieronder.

Uit de comfortzone

Uit de comfortzone

Uit de comfortzone komen…

Het is ‘hip’ de dag van vandaag. Te pas en te onpas hoor je ‘het’…

‘Ja, als je succesvol wil zijn in je leven, dan moet je uit je comfortzone durven komen.’ Of
‘Je comfortzone? Dat is je gouden kooi.’ En wie wil er nu in een kooi zitten zelfs al is ze van goud?!

Vooral coaches gebruiken ‘het’ graag.
Ik krijg er wat van 🙂
Ik heb dan – of ik dat nu wil of niet – het idee dat ik een watje of een regelrechte ‘loser’ ben als ik niet uit mijn comfortzone wil – of nog ‘erger’ niet durf – komen. En je wil geen ‘loser’ zijn, toch?

Vaak gaat ‘uit de comfortzone’ gepaard met woorden als ‘moeten’ of ‘overtuigen’ of merk je een onderliggende toon van dwang op. Er wordt wat ‘afgeforceerd’ in het coachingwereldje. Trouwens… Als ik het woord ‘overtuigen’ hoor, denk ik haast automatisch aan een leraar van me die ooit zei: ‘Als je een paard overtuigt, zakt het door zijn poten.’ Daar hoeven we geen tekeningetje bij te maken, denk ik.

Ja, ‘uit de comfortzone gaan’ wordt heel vaak verkeerd begrepen en nog ‘verkeerder’ uitgevoerd. Er heerst m.a.w. enorm veel verwarring rond wat ‘uit de comfortzone komen’ nu precies is. Want voor je het goed en wel beseft, ben je jezelf aan het forceren en nog niet een beetje ook. En boy, heb ik me vele keren laten vangen door goed bedoelende coaches – laat ik daar van uit gaan – waardoor ik massa ’s meer stress dan gewoonlijk ervaarde. Daarom dat ik het nu zo helder heb 😉

Uit de comfortzone komen wanneer je geen verbinding met of geen goed zicht op jouw gevoel hebt, geeft alleen maar meer stress, druk en spanning.
En dat is niet de bedoeling van ‘uit de comfortzone komen’. Maar wat dan wel? Want het gaat wel degelijk om grenzen verleggen, maar daarvoor is het eerst belangrijk je grenzen te kennen en te erkennen. Het is m.a.w. een delicate evenwichtsoefening.

Ben je aan de bril, lens of had je een laserbehandeling? Dan heb je – met je bril, lens of laserbehandeling – overigens een zeer goede leermeester in het jezelf forceren. Met de waas geven jouw ogen immers te kennen dat het evenwicht – jouw balans – verstoord is, dat het even allemaal wat teveel is en dat je aanpassingsvermogen overbevraagd is. Maar met je bril, lenzen of de laserbehandeling doe je ‘gewoon’ onverstoord verder.

Terug naar de comfortzone en een kritische vraag durven stellen: ‘Wat als jouw bril, lens of laserbehandeling jouw gouden kooi is?’

Anders uit de comfortzone

Op een gezonde en duurzame manier uit de comfortzone gaan, vraagt in eerste instantie dat je erg dicht bij jezelf en je gevoel blijft en een goede kijk hebt op waar jouw grenzen liggen. Dat vraagt stille aanwezigheid en veel geduld.

Even een concreet voorbeeld uit de praktijk…

Onlangs wees iemand me op ‘mijn taakverdeling’ –  zie afbeelding.  Eerlijk… Puntjes 2 & 4 zijn voor een doorwinterde ‘zie-me-graag-junk’ als ik best een uitdaging. Wanneer iets in een bepaalde situatie niet goed voor mij voelt en ik door de buitenwereld geweldig onder druk wordt gezet met allerlei zeer aannemelijke, verstandelijke redenen, wanneer ik dan toch mijn buikgevoel honoreer, ‘liefdogenloos’ nee zeg – en jaaaa, de daarbij horende angst van niet meer geliefd te zijn toelaat en voel –

Dàt noem ik pas uit mijn comfortzone gaan!

Hoe meer ik authentiek durf zijn, hoe meer ik mijn waarheid durf spreken, hoe meer ik durf leven vanuit vertrouwen, hoe meer de waas opheldert. Ja, juffrouw Waas is een harde tante, maar ‘she’s on my side’ – and yours too!’. Ze vertelt me dat ik nog meer voor Mezelf mag kiezen.

En bovendien kom ik hierdoor haast vanzelf gemakkelijker en moeitelozer uit die andere comfortzone, de visuele comfortzone, maar daar in een volgende blog meer over.

Wat betekent voor jou ‘uit de comfortzone’ komen? Deel je ervaring in een reactie hieronder.

Comfortzones zijn hoogst persoonlijk. Je bril afzetten of je lenzen uitdoen kan al behoorlijk uit de comfortzone voor je zijn. Tijdens een privéles gaan we uiterst respectvol om met de grenzen die jouw ogen aangeven. Van hieruit ‘flirten’ we met de grens van jouw comfortzone en stretchen we met zachtheid en geduld je grens. Een privéles boeken? Dat doe je HIER.

De belangrijkste struikelblok op je pad naar helder zicht

De belangrijkste struikelblok op je pad naar helder zicht

‘Bitter is het geduld, maar haar vrucht is zoet’

citaat van Saädi, Perzisch dichter

Ik betrapte er mezelf de afgelopen tijd enorm op… Mijn gebrek aan geduld.
Het viel me des te meer op omdat we sinds deze lente met moestuinbakken gestart zijn.
Man, wat groeit ‘het’ traag 😉

Eind maart – begin april stopten we zaadjes van peultjes, sla, boontjes, radijsjes, & boerenkool in de grond. Aanvankelijk ging ik elke dag kijken of de zaadjes al kiemden. Oh my God 🙂 Ik was echt bezorgd dat ‘het’ niet ging lukken. Ik viel geregeld ten prooi aan twijfels. Ik heb meermaals bewust tegen mezelf gezegd: ‘Els, het komt goed. Heb wat vertrouwen in Moeder Natuur.’

Ik was gebrand op de peultjes in het bijzonder. Ik had er zo’n zin in. Wat een opluchting & vreugde toen ik de eerste kiemblaadjes zag verschijnen. Bij de boontjes daarentegen was er toen nog geen enkel teken van leven. Maar gelukkig viel de ‘peultjes-ontkiem-stress’ toch al weg. Dat was wel buiten het ‘ik-wil-nu-al-peultjes-eten’ stemmetje gerekend. Ik leek wel een kleuter 😉

3 – ja, drie! – maand werd mijn geduld op de proef gesteld. Het leek wel een eeuwigheid, maar – joepie – we kunnen nu volop oogsten. H-e-e-r-l-ij-k, die sluimererwtjes – zoals peultjes ook wel genoemd worden. En ondertussen zijn die boontjes ook boven ‘water’ gekomen. ‘Het’ werkt 🙂

Ik wil het nu en nu meteen

Ja, ik had wat last van de ‘instant gratification mentality’ of de ‘ik-wil-het-nu-en-nu-meteen-mentaliteit’. Eén van hardnekkigste ‘plagen’ van onze moderne tijd. We leren niet meer om geduld te hebben of om geduld uit te oefenen. Dat is misschien een betere woordkeuze. Het is een oefening. En oefening baart kunst. Zien is een kunst.

Je vermoedt het misschien niet, maar ook brillen, lenzen & laserbehandelingen trainen onze ‘instant gratification mentality’! Hoe? Wat doen brillen, lenzen en laserbehandelingen dan?

Ze geven je DIRECT opnieuw scherp & helder zicht en je kan METEEN weer meedraaien in ‘dé wereld’. Je hoeft je verder GEEN vragen te stellen of bezig te zijn met de oorzaak van dé waas. Maar bovenal belonen brillen foute kijkgewoontes en leren ze je dat het normaal is om jezelf te forceren en je eigen ervaring en wijsheid compleet te negeren.

De achterliggende boodschap van je ogen

Ogen die wazig zien geven te kennen dat hun aanpassingsvermogen systematisch overschreden wordt en vragen ons om even ‘de pauzeknop in te drukken’ – als ik het zo mag zeggen 🙂 Waas vertelt ons dat we van ons unieke pad afdwalen, dat we ergens onze weg kwijt geraakt zijn… Vanuit zeer praktisch oogpunt geven ogen die slecht zien ons de boodschap dat we er foute kijkgewoontes op na houden. En dat is niet alleen letterlijk te nemen 😉

Maar er is ook goed nieuws! De goede kijkgewoontes kan je opnieuw leren! Met oogyoga en dr. Batesactiviteiten en technieken.
Nee, het is GEEN quickfix middel. Je gezichtsvermogen herstellen zal zijn tijd nodig hebben. ‘Het’ vraagt ook de bereidheid om gewoontes te veranderen. Het vraagt ‘oefening’, maar niet vanuit prestatiedrang, Want ook hier kom je met de ‘ik-wil-het-nu-en-nu-meteen-mentaliteit’ niet vooruit. Hoe meer je scherp en helder WIL zien, hoe meer je je pad naar helder zicht saboteert. Ik weet waar ik het over heb 😉 Zeer subtiele valkuil 🙂 Ik heb er heel lang in vast gezeten. Maar vroeg of laat klaart de waas uit en geniet je opnieuw van scherp en helder zicht met je eigen ogen.

Ben jij je bewust van je ongeduld? Hoe ga je er mee om? Heb je tips? Deel jouw ervaring bij de ‘reacties’.

Tijdens de funshops van ELS kan je je komen onderdompelen in oogyoga en dr. Batesactiviteiten. Fun & ontspanning voor je ogen. Lees er HIER meer over. Ik zie je er graag 😉